Επετειακά

Καλησπέρα, ενοχλώ, δε θα κάτσω, μην τραβήξεις την καρέκλα

Πέρασα να πω «καλή χρονιά» κι ας παντρεύεσαι φέτος

Πως γράφω πάλι, ποτέ όπως τότε,

Αγνόησέ με, πονάω μονάχα λίγο –πολύ ήθελα να πω, αλλά ξέρεις πώς είμαι μ’ αυτά-

Γνώρισα κάποιον που μιλάει όπως εσύ

Κι εγώ θέλω ακόμα να γίνω το κατοικίδιό σου

Όταν σε πιάνουν τα σαδιστικά σου να βγάζεις τα νύχια μου

Να με ματώνεις στ’ αλήθεια, γιατί τις άλλες

Τις πληγές

-όσο κι αν προσπάθησα-

Δεν ξέρω πώς

Να τις γιάνω. 

Κεχριμπάρι και τιρκουάζ

Διάβασε

Όλες τις λέξεις μου, όλα τα σύμφωνα και τα ασύμφωνά μου

Φωταγωγός κι απρόσκλητος κατακτητής, χιλιοπροσδοκημένος

Μίλησε με τις γλώσσες των αγγέλων μέσα στο σώμα μου

Σήμερα μου χαρίζει βότσαλα και ανάσες των λύκων

Τον λέω Κύριό μου, γιατί είναι διάφανος ως ο Θεός.

Ο θεατής

Είδες το θαύμα να ξεδιπλώνεται μπροστά σου

Το πιο πρωτόγονο απ’ όλα.

Χαμογελούσες, θυμάμαι, γιατί ήμουν όμορφη

Και λάμπανε τα μάτια μου απ’ την πρώτη ώρα που σε κοίταξα

Χαμογελούσες ακόμα, όταν έφευγα

Φαίνεται στα θαύματα μόνο παρατηρητές αρμόζουν.

Το σωστό κουτί

Ήθελα να σου γράψω ένα γράμμα απόψε

να σου πω ''δες πως μεγάλωσε το δωμάτιο

τώρα χωράει και τους τρεις μας''

να σου εσωκλείσω και μια φωτογραφία μου με το καινούριο μου τριαντάφυλλο

-είναι τόσο κίτρινο και τόσο μισερό-

να δαγκώσω το φάκελο, να σε πονέσω αποστασιοποιημένη

να χορεύω στο δρόμο μέχρι το ταχυδρομείο και να φιλήσω στο στόμα τον ταχυδρόμο.

Ύστερα θυμήθηκα 

πως αρχειοθετήθηκα πια ξεχασμένη

σ' ένα κουτί με τα ''έκανα λάθος'' σου

κι έτσι, το αποψινό μου γράμμα κατέληξε

στο κουτί με τα ''το μόνο σωστό'' μου.

Δίκοπη Ζωή

Στα πιο απόκρημνα πηγάδια που έριξες τη νιότη σου

βρήκες και μου 'πιασες πρωτόλεια δώρα καλωσορίσματος

και κατάκτησης

Έφερες

το πιο βαθύ μελάνι

να χαράξει τα όρια απ' τις ρωγμές μου

Έψαξες 

με την πιο αδιάλλακτη γόμα

να ξεγράψεις κάθε ποίημα που θα 'γραφα για σένα

Αλλά υπάρχω

και θα υπάρξω ενδοξότερη

ένα βήμα πιο κοντά στην πτώση που έψαξα

ένα φιλί πιο γρήγορα στην απογείωση

με γνώση και προσήλωση

και δημιουργικότερη

απόγνωση.

Έαρ ΙΙ

Πέρασες από μέσα μου
και τώρα
κυοφορώ τα πρωινά μας ψιθυρίσματά

Φίλα με κι απόψε
κάθε βράδυ μακριά σου είναι μια γέννα και μια αποβολή.

Έαρ

Εγώ κι εσύ - δηλαδή, εμείς -
φτιάξαμε με γύρη απ' τα κυκλάμινα που ξάπλωσες στο κρεβάτι
και με άχνη απ' τα ξημερώματα που κοιτάξαμε σφιγμένοι
το πιο βαθύ λίπασμα για τις πιο δυνατές μας ρίζες
τώρα,
ζαλισμένη από το θαύμα,
μας παρατηρώ να καρποφορούμε.

Συνταγές απουσίας

Μαγειρεύω

και οι μερίδες πάντα βγαίνουν λειψές

-πολύ για έναν, λίγο για δύο-.

Έτσι

Μαθαίνω για την απουσία

μαγειρεύω σαν να ήσουν εδώ

κι όμως δεν είσαι.

Νεκροψία

Η αγάπη μου είναι ποταμός και χείμαρρος
κι εσύ τη χτιζεις -άθραυστο δεδομένο- την κάνεις φράγμα
Η αγάπη μου είναι νεογέννητος άνθρωπος
κι εσύ η τρικλοποδιά στα πρώτα βήματά του
Την αγάπη μου δε θα τη δεις να χορεύει μπροστά σου ολόγυμνη
θα τη διχοτομήσεις και θα την ταριχεύσεις μόνο.

Μελέτησε, σε παρακαλώ, τη νεκροψία μου, σα φύγω.

Είμαι γεμάτη παραληρήματα για σένα

Σεισμογράφησες το μέσα μου
κι έτσι έχω μόνο τομές κι ασυνέχειες να σου χαρίσω.
Αν φύγω, ποια θα 'ναι η μουσική στη μουσική σου;
Αν φύγεις, ποιος θα εξορύξει τα ποιήματά μου;

Είμαι γεμάτη παραληρήματα για σένα
είσαι γεμάτος φως.