Σκυτάλη

Τικ τοκ τρέχα
ήχησε ήδη ο πυροβολισμός
της έναρξης κυνήγα με τικ τοκ
έφυγα μπροστά κι εσύ
καθρεφτίζεσαι στα τζάμια της διαδρομής
τικ τοκ
και δε με νοιάζει αν πληγιαστείς με τα χαλίκια που σου πετάω τρέχα
γιατί θα με χάσεις στη διασταύρωση
κι ύστερα τικ τοκ
θα 'χω κουραστεί γιατί η ζωή μου κυλάει στα γρήγορα και
ίσως να 'μαι κιόλας γριά κι εσύ
θα χεις ξεχαστεί στη λήθη του χρόνου τικ τοκ
τικ τοκ μια βόμβα
είμαι, μη με κρατάς
τικ τοκ.

Στο Σ.

Πιστεύω στο χρονικό περιθώριο του "εδώ και τώρα"
αλλά κανείς δεν είναι τόσο νέος όσο εγώ
για να συνυπάρξω, το φουσκώνω με αυταπάτες
και όταν σκάει με ραίνει με τύψεις

Πιστεύω και δεν ερευνώ τις προθέσεις των άλλων
μη με παρεξηγείς, απλώς μετρώ ανάποδα τις μέρες που μου έμειναν
κι από μικρή προτιμώ να περιμένω, παρά να αναζητώ τη χάρη
πιστεύω στο "εδώ και τώρα", μα έτσι μονάχα καταλήγω
να μην είμαι εδώ, να μην είμαι τώρα.

Μ.Μ.

Με πήγε μόνο του το αμάξι μου ως εκεί
κι εγώ αιχμάλωτη υπνωτισμένη οδηγούμουν
ανέβηκα δυο-δυο τα σκαλοπάτια
χτυπώντας την πόρτα μόνο λύθηκαν τα δεσμά

Αργά.
Όπως πάντα.

Είπα "εγένετο μουσική" και χόρεψα τον πιο βάρβαρο χορό μου
δεν εντυπωσιάστηκε
είπα τα πιο σκοτεινά τραγούδια μου - τα τραγουδούσε καλύτερα από μένα
κουρασμένη σωριάστηκα στο πάτωμα

Δεν ήρθε ποτέ να με σηκώσει

Κι εκεί που αναρωτιόμουν τι θέλει από μένα
γιατί με έσυρε τραβώντας τα δεσμά μου
με οδήγησε ευγενικά πίσω στ' αμάξι μου
διαψεύδοντας τις προσδοκίες μου απ' τους άντρες.

Κι η Μαρία μέσα μου λυσσάει να γίνει Μαγδαληνή.

Σάτυροι

Έχουμε σκονισμένα μυαλά, εσύ κι εγώ
εξωραϊζοντας το λέμε πως οφείλονται στο πέρασμα του χρόνου
-ξέρουμε κι οι δυο πως δεν είναι έτσι-

Το κατάλαβα όταν σε είδα
πως κι εσύ αμελείς τη σαββατιάτικη φασίνα εκεί μέσα
ίσως γιατί τις παρασκευές πίνεις πολύ

Κι ελκόμαστε κι οι δυο ζωωδώς από τα φώτα των άλλων
πεταλούδες στις λάμπες τους
τόσο, που να σμίξουμε δε θα μπορέσουμε ποτέ
εσύ κι εγώ, οι κολαστές των αγγέλων.

Μετρίως

Αν είχα υπάρξει ολύμπια θεά θα σερνόσουν στη σκιά μου
κι εκεί θα σ' άφηνα, κρύα και εκδικητική,
-πολλές φορές αυτό φαντασιώνομαι στον ύπνο μου-
Δεν υπήρξα, μα ξέρεις το προσπάθησα
καταλόγισέ μου τουλάχιστον αυτό
ανεπαρκής για κάθε επίδοξο εραστή
κι ελάχιστη μπροστά στις πρώην ερωμένες τους
τα δάχτυλά μου μ' έταξαν -κι όχι το πεπρωμένο-
να τους σκοτώνω με κάθε χτύπημα
στα πλήκτρα του υπολογιστή.

Πόλη από πέτρα

Όταν ξαναβρείς τον εαυτό σου μέσα από την έρημο της συλλογικότητας
-εκεί, όπου κάθε κόκκος άμμου σου μπαίνει στο μάτι και σε τυφλώνει-
έλα να βρεις κι εμένα

Η δική μου έρημος είναι περίεργη
διανθίζεται από μουντές πολυκατοικίες του ογδόντα και παραπεταμένα καροτσάκια
νεκροζώντανοι στα κατώφλια ξενοδοχείων στην Ομόνοια
και αστυνομοκρατούμενα Πανεπιστήμια

Έλα να ενώσουμε τις ερημιές μας!
Ξέρω, ένα θαύμα θα γεννηθεί.

Art

Στον κάθε άνθρωπο αξίζει ένα ποίημα
κι όμως, εγώ βαρύνομαι μ' αυτό το πόνημα
να γράφω μόνο, να μη γράφομαι
να μην αποτυπώνουν στο κορμί μου χρώματα και πέτρες

Κάποιοι γεννήθηκαν για μούσες
κάποιοι απλώς πορεύτηκαν και πήγαν
και κάποιοι άλλοι καταδικάστηκαν
στο άδειο σπίτι, στο γεμάτο τασάκι, στα γεμάτα μελάνι δάχτυλα.

Shame

Είμαι δεκάξι χρονών και ζω μες στην οθόνη
κάνω λάηκ στα ψαγμένα λόγια σας και στα ανακυκλούμενα τραγούδια
μου αρέσει εδώ, εδώ δε φοβάμαι
είμαι δεκάξι χρονών και δε γερνάω
κι ας πέρασαν δεκάξι χρόνια, εγώ ακόμα ποστάρω
κι είμαι δεκάξι, βλέπω τσόντες, ψάχνω πιτσιρίκες
είμαι δεκάξι, και εκπαιδεύομαι διαδικτυακά
το βράδυ θα βγω
πρέπει να βάψω τα μαλλιά μου.

Μνημόνια και μνήμες

Κοίτα.
Προσπάθησε να δεις το πρόσωπό μου πίσω απ' τις οθόνες που μας χωρίζουν.
Διάβασε τις νέες μου ρυτίδες, τις άσπρες τρίχες, το τρίξιμο των δοντιών τα βράδια.
Είναι ο κοσμικός φόβος, το ηθικό άγχος, το τραμπάλισμα ανάμεσα στο "εγώ" και στο "εμείς"
ανάμεσα στις πολλαπλές έννοιες του καθήκοντος
- όταν ο εχθρός είναι έξυπνος, δεν είναι μονόδρομος ο αγώνας -
και στέκομαι εδώ. Μπλογκάροντας.
Αύριο μπορεί να είμαι στο τσιμέντο ξαπλωμένη - μπορεί όμως και όχι.

Σαν βγω απ' αυτή τη φυλακή...

Rue de roisiers

Ο πιο μεγάλος άθλος μου είσαι εσύ
ο δωδέκατος, ο πιο σκληρός
θρυμματίζω το γρανίτη σου, τον κάνω ζάχαρη στον καφέ μου
οι πιο μεγάλες μέρες μου εσύ
τα πιο μεγάλα ταξίδια

Κι η πιο μεγάλη ευτυχία μου
εγώ, δίπλα σου, σ' εκείνη την αρχαία σοφίτα,
να κοιμάσαι, κι εγώ τόσο ελάχιστη,
τόσο μικρή και κουρασμένη απ' τα βήματά μας,
να χάνομαι στις αιώνιες πόλεις μαζί σου,
να σου δείχνω το δρόμο για το Λούβρο
κι εσύ το μονοπάτι για τ' αστέρια.