Γράμμα Κενό

Θα σου γράψω ένα ποίημα ώσπου
να πιω τον καφέ μου
θα σου μιλάω τα πρωινά και με τον ήλιο
(δεν έχω, βλέπεις, υποχρέωση καμία στα σκοτάδια πια)
Όχι, όχι, καλύτερα στο φως
στο φως όλα, στο φως εγώ
εγώ το φως να γίνω.

Σου γράφω για να σε παρακαλέσω
μη μου κλέψεις κι αυτή την άνοιξη
είναι, μάλιστα, τόσο τυχαία όμορφη
που η αρπαγή της γίνεται σχεδόν αμαρτία
Αμαρτία διπλή κι εγώ που την κοιτώ αχόρταγη και άφωνη
χωρίς ούτε ένα στίχο στο θυσιαστήριο σφαγμένο.

Αν μπορείς φέρσου μου απόψε
όπως η μέλισσα σ' ένα λουλούδι
αν μπορείς δείξε μου πώς
να ζω σα να μην ήρθες
ή πώς να πονώ σα να μην έφυγες
Και τώρα που για σένα τραγουδώ
μάθε μου πώς να σωπάσω.

Εγκλήματα κατά της φιλαρεσκείας 2

Θα σε καταχραστώ
μέχρι άνυδρος ν' αναζητάς πηγές εμπνεύσεως.
Θα σε εξαπατήσω
για να μου κληροδοτήσεις μια τούφα απ' τα μαλλιά σου.
Όλη τη βία των δυο χεριών μου θα εφαρμόσω στο λαιμό σου
ώσπου να σπάσει
η κάθε απόσταση καρδιάς και εγκεφάλου.

Ώσπου να γράφονται για μένα οι λέξεις σου.

Εγκλήματα κατά της φιλαρεσκείας 1

Το αγαπημένο μου έγκλημα
είναι η υφαίρεση λέξεων.
Ποιο το δικό σου, άρπαγα βλεμμάτων;
Αγαπημένη μου αμαρτία, η οκνηρία του Σαββατόβραδου
που δε με ζήτησες.

Ζώο αμφίβιο κι ετεροχρονισμένο
φιλοτεχνώ με έρωτες το απαίσιο σάβανό μου
εν κρίση.
Μελλούμενε, δεν ήρθες
και παρελθόντα, πέθανες
Μα στης βουβής μου πλήξης το φαράγγι
ποιος θα βρεθεί να αντηχήσει;

Τηλε-φονικός

Μ' έβαλες στην αναμονή
κι ύστερα με απέρριψες
κι εγώ τώρα μένω αναπάντητη
παρά τα τόσα μηνύματα

Απεσταλμένα: 27
Εισερχόμενα: Μηδέν
Το Μηδέν που φέρνεις στη ζωή μου
θα το τρυπήσω με καρφί
να ξεφουσκώσεις.

Άρνηση

Ποια απ' όλες τις διαψεύσεις μου ήταν η καθοριστική
και μ' έφερε ως εδώ, στην άκρη του γκρεμού, απόψε;

Κάθε σου "όχι", κάθε σιωπή σου
κλέβει ένα χρόνο απ' τα νιάτα μου
ένα Σάββατο απ' τη βδομάδα μου
κι ένα φιλί απ' το στόμα μου

Ήρθα ως εδώ.
Τρις.
Γονυπετής στην κλίνη σου.
Να πλύνω τα ιμάτιά σου με το αίμα μου, πλέον.
Κι απ' την ταπείνωση να γυρίσω ξανά στην άρνηση
στην αναιμία
στη γεμάτη από απουσία σου ζωή μου.

Αναμάρτητη

Φόρτωσα στην πλάτη μου το ανάθεμα του κόσμου όλου
κι αυτοκτόνησα με σπασμένους καθρέφτες
(εγώ, το νούμερο δεκατρία, το νούμερο της απόρριψης
το κόκκινο κουμπί στο τηλέφωνο της ιστορίας)
σαν αρσιβαρίστας, ορθώθηκα βρίζοντας
κραδαίνω το χρυσό της αποτυχίας

Όσο ακόμα η μέση μου αντέχει
να κουβαλάει τους λίθους που έβαλον
κι όσο ο Ιησούς σκονίζεται στον τάφο του
θα είμαι δική σας, ματωμένη κι όρθια
εγώ, η Μαρία Μαγδαληνή,
η αιώνια εταίρα της ανθρωπότητας.

Kinderspiel

Πριν μας ξεφύγει το φως
μίλησέ μου
και χτύπα με μετά, αν το θέλεις
σου επέστρεψα τις σφαίρες σου
μίλα μου τώρα
πριν σκοτεινιάσει μίλα
ξέρω κι εγώ να παλεύω βλέπεις
θα σε εκπλήσσω συνεχώς
μη σιωπάς
εγώ γεννήθηκα μικρή
μα θα σ' ακούσω
κλείσε μου αν θες το στόμα και πες μου

πόση, αλήθεια, είναι η λύπη σου
πόση η δύναμή σου
πώς περπατάς σχεδόν τριάντα χρόνια όρθιος
κι εγώ μονίμως σέρνομαι στη γη

μάθε μου το παιχνίδι σου
και κέρδισέ με πάλι.

Μικρός ερωτικός

Έχω τη γνώση της αλχημείας
και τα δάκρυα εγώ τα κάνω λέξεις
όμως, κάτι βραδιές,
ξυπνάω από τα όνειρά μου
χωρίς, αλήθεια, να θέλω
και παραδίδομαι ξανά στο Μορφέα
-όπως στα χέρια σου-
γυμνή και νικημένη

Μόνο που δε μ' αγαπάς.
Όνειρο ήτανε.

Βιογραφικό

Αν έπρεπε κάποιος να με περιγράψει
τι θα έλεγε;
Μετρίου αναστήματος, μετρίου βάρους, μετρίου εκτοπίσματος
ποιήτρια, γυναίκα, φίλη κι ερωμένη.
Κι εγώ
μονάχα ελπίζω
πώς κάπου εκεί έξω
άφησα έναν τουλάχιστον
να πιστεύει το αντίθετο
αναγνώστη, άντρα, φίλο κι εραστή.

Βαδί-ζην

Πολλές φορές ζαλίζομαι τόσο

που το όνομά μου μου φαίνεται ξένο

Πολλές φορές ζαλίζομαι τόσο 

κι είμαι έτοιμη να σωριαστώ ανάμεσά σας

                                               θα με σηκώσει, άραγε, κανείς;

Ζαλίζομαι τόσο

που θέλω να αφήσω το τιμόνι στο Σταυρό

Κι η κούραση που κουβαλάω

πολλές φορές με καταβάλλει

Αν με δεις να σιωπώ

αν μ' ακούσεις να τρέμω

μη με ρωτήσεις πάλι. Δεν ξέρω, στο είπα.

Πέρασα και προσπέρασα 

εικοσιένα χρόνια, μια ζωή