Κυριακή πρωί

Ωραία ήταν τα γραπτά μου ως εδώ, ε;
Ξεπήδησαν από υγρές οπές του σώματός μου
πληγές όλες τους που γεννούσαν λέξεις μόνο
τα λάτρεψα στις άνυδρες στιγμές μου.

Και ζήλεψα κατάφορα όσες πιο καρπερές γεννούσαν συχνότερα
και με ταχύτερο ρυθμό σφίγγαν στις τανάλιες τους αγάπες
γιατί στη μοίρα τη δικιά μου γράφτηκε μόνο η συντριβή
της μιας αγάπης, της θανατερής, της πρόωρης
που μου άσπρισε τα μαλλιά απ' το μένος της
και μου 'κλεισε, η πουτάνα, τις πληγές.

Ρυτίδες

[4/1/11]

Ξυπνάω ξανά από μπερδεμένα όνειρα
σα μικρό κορίτσι που είμαι αναζητώ νέα δεσμά
ίσως γονιδιακά να επιζητώ καινούρια πρόσδεση
για να μην οδηγήσω εγώ στην πτώση

Και δεν τρώω
δύσκολα, ξανά, κοιμάμαι
κι εύκολα γράφω
Ξέρεις, τα γνωστά μου
οι κύκλοι που από παιδί χαράσσω
με μαχαίρι
στο πρόσωπό μου.

hair

Κάποτε, όχι πολύ παλιά, νόμιζα πως οι σκέψεις βρίσκονται στα μαλλιά μου
σαν τις ψείρες που γαντζώνονται στις τρίχες
αποψίλωσα λοιπόν το κεφάλι μου
αλλά δεν έπιασε

Λένε πως όταν μια γυναίκα κουρεύεται θέλει να αλλάξει τη ζωή της
κι όμως
όπως και να κόβω τα μαλλιά μου
μ' ό,τι ψαλίδι βρεθεί
πάντα αυτά καταλήγουν στο ίδιο ηλίθιο κούρεμα
καρμική η σύμπτωση, μήπως εγώ τα ερμηνεύω όλα ποιητικά

Κι όταν τραβάς τις σκέψεις απ' αυτά
-να το κάνεις πιο συχνά, σε παρακαλώ-
βάζε πιο πολλή δύναμη
να μακραίνουν κι αυτά μαζί με τους λογισμούς μου
να ξεριζώνονται, γιατί το ξυράφι και το ψαλίδι δεν έπιασαν
βάλε κι εσύ ένα χεράκι

Γιατί πρέπει κάπως να φύγεις απ' το μυαλό μου
αυτά τα ρημάδια τα βράδια.

death by suicide VS death by fornication

Ήρθα πάλι, ήρθα πάλι εκεί
και με γύρισε το αμάξι μόνο του σπίτι
ψάχνοντας να ξεσπάσω σε τραγούδια στο ραδιόφωνο, δεν ήρθαν τα ρημάδια
και τώρα ήρθα πάλι πίσω, πάλι καπνός και στάχτη το ξημέρωμα
μόνο ο φόβος είμαι, δεκατρία
και μετράμε

Μια τζούρα για τα χαμένα χρόνια
μια ευχή να πέσουν όλα τ' αστέρια
κι όλα να με σκοτώνουν, τα τσιγάρα, τα αμάξια, οι έρωτες
απ' όλα αυτοκτονώ

Άντε.
Δε θα 'ρθεις;

13

Είμαι το νούμερο δεκατρία της ατυχίας
είμαι ο θεός του ψεύδους και ο επαίτης του αληθινού
είμαι ένας μύθος ταπεινός και αποφεύγω να διαψευστώ
είμαι ο έρωτας, είμαι ο έρωτας, είμαι το σκότος

είμαι εκείνες οι στιγμές που η καρδιά χτυπάει τόσο που σε γεμίζει κενό
είμαι τα άψυχα βράδια που περιμένεις να ξημερώσουν
και φέρνουν μόνο τύψεις
είμαι, μα ήμουν μονάχα για λίγο

είμαι η θλίψη, είμαι η θλίψη, είμαι το παρελθόν

κι αν είμαι ακόμα τα κομμάτια μου
είναι γιατί δε θάρρεψα ποτέ να τα ξανακολλήσω
κι αν είμαι ακόμα τα δυο μου πόδια
είναι γιατί κάποτε δε μ' αγαπούσαν και μ' αγάπησαν

είμαι το τέλος, είμαι το τέλος, δεν είμαι αρχή

Ποιος άνθρωπος θα φέρει τώρα την ελπίδα και ποιος θεός την αφορμή
να γίνω ξανά το φως, το μέλλον, η γένεση
ποιος θα γίνω για να είμαι ξανά
πού είσαι όταν σε γυρεύω
ποιος είσαι όταν σε θέλω πιο πολύ
ποιος όταν δε σε θέλω
πώς θα μάθω για να ξέρω, πώς θα ξέρω για να ησυχάσω
γιατί δεν έχω ποτέ αυτό που θέλω
γιατί είμαι ακόμα τέρας στην ασχήμια του

είμαι το θήραμα, είμαι το θήραμα, είμαι ο θηρευτής.

Στο χιονισμένο χιόνι

Εγώ και η σκιά μου περπατούσαμε αργά
βαθαίναμε τα άβατα στο χιονισμένο χιόνι
και μάθαμε πολλά οι δυο μας

Εκεί στο χιονισμένο χιόνι
που τον πάγο καλά γυαλισμένο έκρυψε
βρήκαμε μια μάνα
το παιδί της κάθε μέρα τη σκότωνε
κι αυτή ξανά ανασταινόταν απ' την αγάπη της
για να τη σκοτώνει κι άλλο

Και περπατήσαμε η σκιά μου κι εγώ
στο χιονισμένο χιόνι
μάθαμε να υψώνουμε το θύμα πια, όχι το θύτη
-αυτός μας είναι τόσο ρηχός, πλέον, τόσο εύκολος-
λιώσαμε τον πάγο κι ήπιαμε
ρίξαμε χιόνι στα μαλλιά μας
σκοτώσαμε κι εμείς λίγο τη μάνα
μα σαν κι αυτή ακόμα να αγαπήσουμε.

Το χρέος

Πώς να χορέψει ένα τακούνι σ' αυτές τις σκούρες μέρες
τις χωρίς απόχρωση και μονάχα σκόνη
Στέκουν δυστυχή στην ντουλάπα μου. Τα αγνοώ, δεν ακούω τις παρακλήσεις τους.
Εμμένω στα άνετά μου και στα άβαφα χείλη μου
στριφογυρίζω πλέον μόνο στο κρεβάτι μου
και μεθώ μονάχα με τον πρωινό μου καφέ καιjavascript:void(0) το τσιγάρο

Κι όμως, θέλησα τόσο πολύ να γίνω γυναίκα!

Θέλω από προχτές ένα μεγάλο κρεβάτι
μα απέμεινε το ζάλισμα απ' το αλκόολ -ξεφτίζει όλο και πιο συχνά-
κι ένα αναπάντητο ερώτημα
Ίσως τελικά ξέρω.

Μαζούρκες δε χορέψαμε ποτέ
δεν ιδρώσαμε παρέα
μοιάξαν λίγο τα πρόσωπά μας
θυμηθήκαμε το εφηβικό μας παρελθόν
κι αποτύχαμε στο πιο ακραίο.

Θα αποθηκεύσω αυτή τη δημοσίευση
που συνοψίζει τις χειμωνιάτικες μέρες μου
και θα ελπίσω ξανά στην άνοιξη.

Στην Τ.

Εκείνα τα βράδια που λυσσάς
έτοιμη να κρεμαστείς με το σεντόνι
ανοίγεις κουτάκια σφραγισμένα αιώνες πριν
για να μυρίσεις παρελθόν
εκεί που σου 'μαθα εγώ να ζεις
που σ' έκανα καθρέφτη μου για να σ' αντέχω
και τώρα δυο εαυτοί ψάχνουν τον τάφο τους
Εκείνες τις νύχτες τα 'φερε ο χρόνος έτσι
και δεν είμαι εκεί

Και θα κρεμαστείς με το σεντονι
με τη μυρωδιά μου στα χείλη σου
κι εγώ δε θα το μάθω παρά αιώνες μετά
όταν η βρώμα απ' το πτώμα σου
θα φτάσει θλιμμένη
σαν ψυχή ανήσυχη
στο παράθυρό μου.

Ο κύκλος του μίσους και της γραφής

Δεν μπορείς να γράψεις ποιήματα αν μισείς τους ανθρώπους
Εξού και τα χρονικά κενά στη δημιουργία μου
Μισώ τους ανθρώπους όταν τους έχω εξηγήσει
Πάντα με γνώμονα εμένα
-γιατί όχι; αφού εγώ τους εξηγώ-
Φορές-φορές θέλω να ερμηνεύσω και τον εαυτό μου
Τότε είναι που τον αγαπώ πιο πολύ
Τότε είναι που τον ερωτεύομαι κιόλας

Και τότε είναι που ερωτεύομαι
μόνο εκείνους που δεν μπορώ να εξηγήσω
Κι όταν δεν αντέχω πια
τη γυναικεία μου ανάγκη για κατανόηση
τότε τους εξηγώ βιαστικά
τους ξεερωτεύομαι
και τους μισώ.