Ποιητική αυτογνωσία ΙΙ

Εμείς
γίναμε ποιητές
γιατί μάθαμε να γράφουμε πριν μάθουμε να μιλάμε.

Ροκ

Ήρθες, όπως πάντα, καθυστερημένος
βιαστικά μ' έψαξες με τα μάτια, από πάνω ως κάτω, με βρήκες αρκετή
για δυο στροφές, ένα Σάββατο βράδυ, στην άσφαλτο και στα χαλίκια

Κι έτσι, όπως πάντα, αθηναϊκά
θα αποχωρήσεις ήσυχα για κάποια άλλη ντάμα
κι εγώ
με μια ανατριχίλα
θα σε ξεχάσω κι εσένα.

Κυριακή

Θα έρθω μια μέρα να σε πάρω με τ' αμάξι
θα είναι μέρα Κυριακή, συννεφιασμένη μέρα
δε θα μιλήσω, δε θα μιλήσεις, μιλήσαμε αρκετά ως τώρα
ώρα είναι να μιλήσει ο δρόμος
μη βάλεις τη ζώνη σου
θα πάμε κατευθείαν στους γκρεμούς
θα κυνηγήσω το ηλιοβασίλεμα ως την άκρη της γης
μαζί να φεύγουμε για πάντα
και ίσως έτσι μάθουμε να μένουμε μαζί.

Βορά

Κρατάω στο χέρι μου
ένα Αυγουστιάτικο φεγγάρι
Φλεβάρη μήνα
στο κατέβασα
για να παίξεις
να μην καπνίζεις άλλο
να σταματήσεις να γυρνάς
να μεγαλώνεις εν σειρά
να 'σαι και λίγο απ' όσα ονειρεύτηκα
- γιατί σού 'φερα ένα φεγγάρι, ένα ολοστρόγγυλο φεγγάρι για σένα.
Κι ήταν μακρύς ο δρόμος
μέχρι τα πόδια σου
κι ολισθηρή η κατηφόρα.

Το Αυτό

Όταν εγώ κοιμάμαι
μέσα μου ξυπνάει Αυτό.
Αποκεφαλίζει τις κούκλες μου
και σκίζει τις ζωγραφιές μου.

Όταν εγώ κοιμάμαι
μέσα μου ξυπνάει Αυτό.
Κι όσο αυτό μεγαλώνει
τόσο εγώ κοιμάμαι.

Συλλέγει καναρίνια στο μπαλκόνι του

Τα μαλλιά του
είναι πολύ πολύ γκρίζα
όταν γεμίζει την ποτίστρα μου.

Γυρνάω απ' την άλλη.

Ήθελε να γεράσουμε μαζί
του την έφερα. Τα καναρίνια δε γερνάνε.
Εξάλλου, σχεδόν κουφάθηκε πια.
Περπατάει και τρίζουν τα σανίδια θάνατο.

Ρίξαμε κλήρο μεταξύ μας
κι εγώ τράβηξα το πιο μακρύ μου πούπουλο.
Όταν πεθάνει, εγώ θα φάω τα αφτιά του.

Σάμπαθ

Εγώ, που με μαεστρία δίδαξα σε γενεές γενεών
πώς να χαρίζουν γιασεμιά και πώς να λύνουν τα μαλλιά τους,
εγώ ο μέγας μάγιστρος μαριονετίστας
προς ακρόασιν της αντανάκλασής μου
πρέπει και πάλι να ελέγξω τα νήματα.

Στη θέση μου
γιατί πιστεύω
και πάντα πίστευα
φαίνεται όταν γεννήθηκα
φώλιασε ένα μαύρο κοράκι στο μέτωπό μου
που μου στερεί μικρή κι ελάχιστη
την αδημονία της αμφιβολίας και της παράδοσης.

Χάσμα γενεών

Ο πολιτισμός που βασίζεται
στηρίζεται σε μαγκούρα
και τρίζουν τα γόνατά του ασβέστη και Πλάτωνα.

Μη φωνάζεις, παππού
εμείς μάθαμε να φιλάμε
πιπιλώντας το δέρμα ανάμεσα αντίχειρα - δείκτη.

Η συνοδός

Στην αίθουσα αναμονής του αεροδρομίου
κοιτάζω με περίσκεψη τη συνοδό της πολυεθνικής
που περιμένει ανόρεχτα τα εκάστοτε στελέχη.
Λίγο διαφέρει, σκέφτομαι, απ' τις πολυτελείς της συναδέλφους
μίλια μακριά απέχει από τους υπολοίπους.
Σε κάθε άνοιγμα της πόρτας να καρδιοχτυπά
να ελπίζει καθημερινά για κάτι αναπάντεχο
να ντύνεται και να στολίζεται, κι όλο να περιμένει.
Σίγουρα ερωτεύεται τον κάθε επισκέπτη
σίγουρα θλίβεται σε κάθε αποχώρηση.
Οι άντρες της ζωής της, έρχονται και φεύγουν
κι αυτή μονίμως συνοδός και αναμένουσα.

Επιστροφές

Όλη η ζωή μας
αεροδρόμια βαλίτσες τσεκ-ιν και διαβατήρια
αποχαιρετισμοί και ξενύχτι στην αίθουσα αναμονής
όλη η ζωή μας στο Βενιζέλο
κι ύστερα μετρό, καλωσήρθες, έφυγα, για λίγο
πρόσφυγες απ' τον καιρό και μετανάστες απ' την αλήθεια
η απουσία, η απουσία, ο αποχωρισμός
πόσο στερήθηκα ένα πρωινό κοντά σου
Χριστούγεννα Πάσχα Αύγουστος αντίο τώρα
ψύξη κι απόψυξη συναισθημάτων
- να τα προσέξεις, μην αναπτύξουν βακτήρια -
δεν είμαστε μεις για να 'μαστε μαζί.
Κι ούτε έχουμε να πληρώσουμε το υπέρβαρο.