Λογοκρισίες

Τα ποιήματα που έγραψα με προθέσεις
βρήκαν τη θέση τους στην ανακύκλωση της λήθης
βολεύτηκαν και δεν γκρινιάζουν
ξέρουν καλά το ρόλο τους, την τάξη τους αυτή
το άχαρο της φύσης τους
τα λόγια τα ανέκδοτα που έκρυψαν
εκείνα, που ήθελα να πω,
κι όλο η φωνή κοβόταν
-ή, μήπως, κωφεύαν οι αποδέκτες;

Όπως και να 'χει, σου γράφω για να ξέρεις
πως θα έρθω εκεί κάποτε
μπορεί να σου κλείσω το στόμα
μπορεί να σου σφαλλίσω τα μάτια
μπορεί να σε πονέσω
μα θα έρθω.

Τα ποιήματα της πρόθεσης πολύ με βάρυναν, βλέπεις
κι ας μην αξιωθώ ποτέ να γίνω κάτι παραπάνω
από ένα νεύμα απόρριψής σου -
θα έρθω, θα κατακτήσω, θα μιλώ ελεύθερα πια.

Αριάδνη / Ariadne

Με μια μυρωδιά μπλεγμένη στους ώμους μου

επιστρέφω σε σένα.

Εγκαταλείπω την Αθήνα

περπατώντας ανάποδα τη διαδρομή του Θησέα

σε ξένα κρεβάτια αρκετά διαμελίστηκα

ούτε αρκετά μικρή, ούτε αρκετά μεγάλη, τέλος.

Μα, ξέρεις, 

δεν είν' ο Περιφήτης, ούτε ο Πιτυοκάμπτης που με έκαμψαν

είναι ο Ισθμός

κι αν δεν καταλαβαίνεις

μάλλον ποτέ σου δε σε χάραξε στα δυο μια θάλασσα.

With a scent entangled in my shoulders
I'm coming home to you.
Abandoning Athens
and walking backwards Theseus' trail
in strangers' beds I've been dissected enough
not small enough, not big enough, the end.

But, you see,
it's not Periphitis, it's not Pitiokamptes who bended me
it's the Isthmus
and, should you not understand,
probably you've been never torn off by a sea.

Λέξις

Έχω

μια θέση κοντά στις επιτύμβιες στήλες

καθισμένοι δίπλα δίπλα, αφουγκραζόμαστε 

μουρμουρητά θανάτου

επωδούς και ξόρκια

την πομπή να ξεκινάει προς Ελευσίνα

Πολυρρήμων η πομπή, 

και πλάνες οι στήλες
πάλι κάποιο τέχνημα σου 'κλεψε το βλέμμα
και ούτε ξυστά δε με βλέπεις
που σε κοιτάζω.

Ποιητική αυτογνωσία

Ι

Οι ποιητές

δεν παθαίνουν

λουμπάγκο

Μα είναι σίγουρο

Μίλτο Σαχτούρη

ότι ο ελεγκτής

θα έρχεται πάντα 

όταν δεν έχω 

εισιτήριο.

ΙΙ

Έτσι όπως άρχισα

σε ήπια μονορούφι

Μον' όταν τελείωσε το ποίημα

μπόρεσα να ακούσω πάλι

Μάθε μου 

μιαν άλλη λέξη για την αποτυχία

μιαν άλλη γεύση για το σπαραγμό

Εμείς

κουβαλάμε πάντα

στις μέσα τσέπες μας

μια πένα.

Τείχος των δακρύων

Πολλοί έβαλον το λίθο τους απερίσκεπτα
έχτισαν έτσι έναν τοίχο όμορφο, προστατευτικό
κάθε χαλίκι κι ένα "ευχαριστώ"
κάθε κοτρώνι κι ένα σκαλί να διαβαίνω

Η δική σου η πέτρα με βρήκε κατακέφαλα
ζαλισμένη πηγαίνω, δεξιά κι αριστερά, παραπαίω
ποια ευγνωμοσύνη να εκφράσω
που εγκρεμίσθη το τείχος μου, που σπάσαν τα βήματά μου

Η δική σου η πέτρα θα με κυνηγάει για πάντα.

Γράμμα Κενό

Θα σου γράψω ένα ποίημα ώσπου
να πιω τον καφέ μου
θα σου μιλάω τα πρωινά και με τον ήλιο
(δεν έχω, βλέπεις, υποχρέωση καμία στα σκοτάδια πια)
Όχι, όχι, καλύτερα στο φως
στο φως όλα, στο φως εγώ
εγώ το φως να γίνω.

Σου γράφω για να σε παρακαλέσω
μη μου κλέψεις κι αυτή την άνοιξη
είναι, μάλιστα, τόσο τυχαία όμορφη
που η αρπαγή της γίνεται σχεδόν αμαρτία
Αμαρτία διπλή κι εγώ που την κοιτώ αχόρταγη και άφωνη
χωρίς ούτε ένα στίχο στο θυσιαστήριο σφαγμένο.

Αν μπορείς φέρσου μου απόψε
όπως η μέλισσα σ' ένα λουλούδι
αν μπορείς δείξε μου πώς
να ζω σα να μην ήρθες
ή πώς να πονώ σα να μην έφυγες
Και τώρα που για σένα τραγουδώ
μάθε μου πώς να σωπάσω.

Εγκλήματα κατά της φιλαρεσκείας 2

Θα σε καταχραστώ
μέχρι άνυδρος ν' αναζητάς πηγές εμπνεύσεως.
Θα σε εξαπατήσω
για να μου κληροδοτήσεις μια τούφα απ' τα μαλλιά σου.
Όλη τη βία των δυο χεριών μου θα εφαρμόσω στο λαιμό σου
ώσπου να σπάσει
η κάθε απόσταση καρδιάς και εγκεφάλου.

Ώσπου να γράφονται για μένα οι λέξεις σου.

Εγκλήματα κατά της φιλαρεσκείας 1

Το αγαπημένο μου έγκλημα
είναι η υφαίρεση λέξεων.
Ποιο το δικό σου, άρπαγα βλεμμάτων;
Αγαπημένη μου αμαρτία, η οκνηρία του Σαββατόβραδου
που δε με ζήτησες.

Ζώο αμφίβιο κι ετεροχρονισμένο
φιλοτεχνώ με έρωτες το απαίσιο σάβανό μου
εν κρίση.
Μελλούμενε, δεν ήρθες
και παρελθόντα, πέθανες
Μα στης βουβής μου πλήξης το φαράγγι
ποιος θα βρεθεί να αντηχήσει;

Τηλε-φονικός

Μ' έβαλες στην αναμονή
κι ύστερα με απέρριψες
κι εγώ τώρα μένω αναπάντητη
παρά τα τόσα μηνύματα

Απεσταλμένα: 27
Εισερχόμενα: Μηδέν
Το Μηδέν που φέρνεις στη ζωή μου
θα το τρυπήσω με καρφί
να ξεφουσκώσεις.

Άρνηση

Ποια απ' όλες τις διαψεύσεις μου ήταν η καθοριστική
και μ' έφερε ως εδώ, στην άκρη του γκρεμού, απόψε;

Κάθε σου "όχι", κάθε σιωπή σου
κλέβει ένα χρόνο απ' τα νιάτα μου
ένα Σάββατο απ' τη βδομάδα μου
κι ένα φιλί απ' το στόμα μου

Ήρθα ως εδώ.
Τρις.
Γονυπετής στην κλίνη σου.
Να πλύνω τα ιμάτιά σου με το αίμα μου, πλέον.
Κι απ' την ταπείνωση να γυρίσω ξανά στην άρνηση
στην αναιμία
στη γεμάτη από απουσία σου ζωή μου.