επιστρέφω σε σένα.
Εγκαταλείπω την Αθήνα
περπατώντας ανάποδα τη διαδρομή του Θησέα
σε ξένα κρεβάτια αρκετά διαμελίστηκα
ούτε αρκετά μικρή, ούτε αρκετά μεγάλη, τέλος.
Μα, ξέρεις,
δεν είν' ο Περιφήτης, ούτε ο Πιτυοκάμπτης που με έκαμψαν
είναι ο Ισθμός
κι αν δεν καταλαβαίνεις
μάλλον ποτέ σου δε σε χάραξε στα δυο μια θάλασσα.
With a scent entangled in my shoulders
I'm coming home to you.
Abandoning Athens
and walking backwards Theseus' trail
in strangers' beds I've been dissected enough
not small enough, not big enough, the end.
But, you see,
it's not Periphitis, it's not Pitiokamptes who bended me
it's the Isthmus
and, should you not understand,
probably you've been never torn off by a sea.
