Σαν κι εσένα

Πάλι ήρθες;
Δε σ' εκδικήθηκα αρκετά ακόμη;
Πόση σκέψη μου θα πιεις και θ' ανασάνεις; Έτσι ζεις; Από μένα μόνο;
Και φουσκώνεις, και χοντραίνεις, γίνεσαι τέρας
μα εγώ δε βλέπω
Κι είναι μέρες κάθε μήνα που σ' εκδικούμαι
κι είναι μέρες που απλά σε σκέφτομαι
είναι μέρες που σε ξεχνάω
κι είναι όλες οι άλλες μέρες
που απλώς ελπίζω να ξεχάσω.

Ίσκρα

Συγχώρεσέ με. Θα γίνω λίγο σκληρή απόψε.
Κουράστηκα βλέπεις να ζω για τους άλλους.
Μα τώρα που γύρισα να κοιτάξω τη ζωή μου,
τι λάθος εποχή για δράματα, αλήθεια,
δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια μάζα
που αγαπάει να με έχει για περαστική.

Ίσως φταίω εγώ που σαν περαστική έζησα
κι όταν σκουντούσα κόσμο στο δρόμο έλεγα συγγνώμη
ενώ ο υπόλοιπος κόσμος έπινε καφέ στα παγκάκια
εγώ περπατούσα γυρεύοντας την επανάσταση.

Και τώρα που ούτε επανάσταση βρήκα
ούτε επαναστατημένο λαό
ούτε καν μια κόκκινη σημαία να τυλιχτώ
ξέχασα το δρόμο για το σπίτι μου
και πρέπει να πάρω το δρόμο του γυρισμού
αναζητώντας εκείνους που σκούντησα, και, κυρίως, εκείνους που δε με συχώρησαν.

लेट में गेट वहत इ want

Καλές εποχές για μια αλλαγή
ήρθε το φθινόπωρο, άργησε, σαν την αλλαγή που με παρασύρω
σαν την αυτοεκπληρούμενη αυτή προφητεία που ζω
άργησες κι εσύ, κι οι επιθυμίες μου αργούν
όσο μεγαλώνω ζω με αργές κινήσεις, σα γερασμένο σώμα

Καλές εποχές για να γδυθώ
και να με φιλήσει ξανά ο καθρέφτης
ω, δε θα ξανακυνηγήσω, ποτέ ξανά δε θα αρπάξω το τόξο και τα βέλη μου
αγρίμι μεταμφιεσμένο σε Αρτέμιδα, καλύτερα να πετάξω τις προβιές μου
και να αναζητήσω άλλη ιδιότητα θεϊκή
του σκότους και του θανάτου
και του άσχημου βροχερού Οκτώβρη
που ήρθε κι αντικατέστησε
τους όμορφους Σεπτέμβρηδές μας.

Blogger

Είχαν δίκιο οι άδικοί μου φίλοι
κι εγώ που τόσο ομόρφυνα, τόσο ασχήμυνα τελικά
σα να μην έχω σχήμα
ξεβάφει σιγά σιγά το καλοκαίρι απ΄ το δέρμα μου
-ναι, τόσο νωρίς-
με νέφτι το ξέπλυνα, ξανά και ξανά
άλλο ένα καλοκαίρι πέρασε αλκοολικά
κι ανοίγεται ένα ακόμη φυλλοβόλο φθινόπωρο

Ευελπιστώ για μια μελαγχολία του Σεπτέμβρη
εκεί που θα μου λείπουν οι θάλασσες.
Προς το παρόν έχουν γεμίσει απ' αυτές τα μάτια μου

Γυρνάω τις εποχές με μανιβέλα
κι οι μόνες κατάδικές μου αναμνήσεις
μένουν ασχολίαστες, ως ημερολόγιο καταστρώματος,
χαμένες στον κυβερνοχώρο
ως σημειώματα σε μπουκάλια στα κύματα της μοίρας.

Ωραίο ακούγεται. Ας το δημοσιεύσω.

Κυριακή πρωί

Ωραία ήταν τα γραπτά μου ως εδώ, ε;
Ξεπήδησαν από υγρές οπές του σώματός μου
πληγές όλες τους που γεννούσαν λέξεις μόνο
τα λάτρεψα στις άνυδρες στιγμές μου.

Και ζήλεψα κατάφορα όσες πιο καρπερές γεννούσαν συχνότερα
και με ταχύτερο ρυθμό σφίγγαν στις τανάλιες τους αγάπες
γιατί στη μοίρα τη δικιά μου γράφτηκε μόνο η συντριβή
της μιας αγάπης, της θανατερής, της πρόωρης
που μου άσπρισε τα μαλλιά απ' το μένος της
και μου 'κλεισε, η πουτάνα, τις πληγές.

Ρυτίδες

[4/1/11]

Ξυπνάω ξανά από μπερδεμένα όνειρα
σα μικρό κορίτσι που είμαι αναζητώ νέα δεσμά
ίσως γονιδιακά να επιζητώ καινούρια πρόσδεση
για να μην οδηγήσω εγώ στην πτώση

Και δεν τρώω
δύσκολα, ξανά, κοιμάμαι
κι εύκολα γράφω
Ξέρεις, τα γνωστά μου
οι κύκλοι που από παιδί χαράσσω
με μαχαίρι
στο πρόσωπό μου.

hair

Κάποτε, όχι πολύ παλιά, νόμιζα πως οι σκέψεις βρίσκονται στα μαλλιά μου
σαν τις ψείρες που γαντζώνονται στις τρίχες
αποψίλωσα λοιπόν το κεφάλι μου
αλλά δεν έπιασε

Λένε πως όταν μια γυναίκα κουρεύεται θέλει να αλλάξει τη ζωή της
κι όμως
όπως και να κόβω τα μαλλιά μου
μ' ό,τι ψαλίδι βρεθεί
πάντα αυτά καταλήγουν στο ίδιο ηλίθιο κούρεμα
καρμική η σύμπτωση, μήπως εγώ τα ερμηνεύω όλα ποιητικά

Κι όταν τραβάς τις σκέψεις απ' αυτά
-να το κάνεις πιο συχνά, σε παρακαλώ-
βάζε πιο πολλή δύναμη
να μακραίνουν κι αυτά μαζί με τους λογισμούς μου
να ξεριζώνονται, γιατί το ξυράφι και το ψαλίδι δεν έπιασαν
βάλε κι εσύ ένα χεράκι

Γιατί πρέπει κάπως να φύγεις απ' το μυαλό μου
αυτά τα ρημάδια τα βράδια.

death by suicide VS death by fornication

Ήρθα πάλι, ήρθα πάλι εκεί
και με γύρισε το αμάξι μόνο του σπίτι
ψάχνοντας να ξεσπάσω σε τραγούδια στο ραδιόφωνο, δεν ήρθαν τα ρημάδια
και τώρα ήρθα πάλι πίσω, πάλι καπνός και στάχτη το ξημέρωμα
μόνο ο φόβος είμαι, δεκατρία
και μετράμε

Μια τζούρα για τα χαμένα χρόνια
μια ευχή να πέσουν όλα τ' αστέρια
κι όλα να με σκοτώνουν, τα τσιγάρα, τα αμάξια, οι έρωτες
απ' όλα αυτοκτονώ

Άντε.
Δε θα 'ρθεις;

13

Είμαι το νούμερο δεκατρία της ατυχίας
είμαι ο θεός του ψεύδους και ο επαίτης του αληθινού
είμαι ένας μύθος ταπεινός και αποφεύγω να διαψευστώ
είμαι ο έρωτας, είμαι ο έρωτας, είμαι το σκότος

είμαι εκείνες οι στιγμές που η καρδιά χτυπάει τόσο που σε γεμίζει κενό
είμαι τα άψυχα βράδια που περιμένεις να ξημερώσουν
και φέρνουν μόνο τύψεις
είμαι, μα ήμουν μονάχα για λίγο

είμαι η θλίψη, είμαι η θλίψη, είμαι το παρελθόν

κι αν είμαι ακόμα τα κομμάτια μου
είναι γιατί δε θάρρεψα ποτέ να τα ξανακολλήσω
κι αν είμαι ακόμα τα δυο μου πόδια
είναι γιατί κάποτε δε μ' αγαπούσαν και μ' αγάπησαν

είμαι το τέλος, είμαι το τέλος, δεν είμαι αρχή

Ποιος άνθρωπος θα φέρει τώρα την ελπίδα και ποιος θεός την αφορμή
να γίνω ξανά το φως, το μέλλον, η γένεση
ποιος θα γίνω για να είμαι ξανά
πού είσαι όταν σε γυρεύω
ποιος είσαι όταν σε θέλω πιο πολύ
ποιος όταν δε σε θέλω
πώς θα μάθω για να ξέρω, πώς θα ξέρω για να ησυχάσω
γιατί δεν έχω ποτέ αυτό που θέλω
γιατί είμαι ακόμα τέρας στην ασχήμια του

είμαι το θήραμα, είμαι το θήραμα, είμαι ο θηρευτής.

Στο χιονισμένο χιόνι

Εγώ και η σκιά μου περπατούσαμε αργά
βαθαίναμε τα άβατα στο χιονισμένο χιόνι
και μάθαμε πολλά οι δυο μας

Εκεί στο χιονισμένο χιόνι
που τον πάγο καλά γυαλισμένο έκρυψε
βρήκαμε μια μάνα
το παιδί της κάθε μέρα τη σκότωνε
κι αυτή ξανά ανασταινόταν απ' την αγάπη της
για να τη σκοτώνει κι άλλο

Και περπατήσαμε η σκιά μου κι εγώ
στο χιονισμένο χιόνι
μάθαμε να υψώνουμε το θύμα πια, όχι το θύτη
-αυτός μας είναι τόσο ρηχός, πλέον, τόσο εύκολος-
λιώσαμε τον πάγο κι ήπιαμε
ρίξαμε χιόνι στα μαλλιά μας
σκοτώσαμε κι εμείς λίγο τη μάνα
μα σαν κι αυτή ακόμα να αγαπήσουμε.