Δε γραφω για να αρεσει

Πώς το βάζο με τα λουλούδια στέκει ακίνητο;
Έτσι.
Το χαζεύεις και σ’ αρέσει, δε δίνεις περισσότερη σημασία
Λουλούδια είναι, τι παραπάνω να σου πουν
Έτσι. Καλά κάνεις.

Βάζο είναι.
Λουλούδια έχει.

Έτσι κι εγώ.
Θυληκό είμαι, χείλη έχω
Κι άλλα πολλά τινά
Τι παραπάνω μπορεί να σου πω, σωστά;
Έτσι. Καλά κάνεις.

Κι όταν δεις τα λόγια μου στους τοίχους σου
-θα σαι πια μεγάλος και τρανός, χοντρός και πλούσιος,
Εσύ θα διασκεδάζεις στα κότερα κι εγώ στους δρόμους-
Όταν δεις το αίμα μου στους δρόμους σου
Όταν η πετριά μου σε πάρει στο κεφάλι
Τότε για πες μου, είναι μόνο τα χείλη μου που χρησιμεύουν;

Πατερας

Μη σκέφτεσαι
Δούλεψε, μια μηχανή είσαι
Φάε κοιμήσου γάμα αγόρασε
Ξύπνα με μαύρους κύκλους και ψυχολογικά
Βρίσε τα παιδιά σου
Αγόρασε πάρε τηλέφωνο τη γκόμενα
Φίλα τη γυναίκα σου χωρίς τύψεις μετά
Μάθε στα παιδιά σου τι σημαίνει αγάπη
Τι σημαίνει υπευθυνότητα
Τι πρέπει να επιθυμούν

Κι αν μια μέρα εσύ επιθυμήσεις κάτι
Κάτι διαφορετικό από την ωδύνη του ανώδυνου
Πάρε το τζιπ σου, πατέρα
Τρέχα στην αττική οδό με χίλια
Και, αφού μου αφήσεις τους δίσκους σου κληρονομιά,
Καρφώσου σ’ ένα στύλο της ΔΕΗ.

Πως και γιατι

Τις ώρες που φοβάμαι και απ’ το φόβο βρίζω
Και κουρνιάζω και κουλουριάζομαι
Έντομο γίνομαι, κατσαρίδα
Και δε γουστάρω να κάνεις λάθη
Τίποτα να μην κάνεις
Απλά να χαίρεσαι με τα δικά μου
Τότε μην κάτσεις πολύ

Λίγο μονάχα
Έτσι για να πεις πως έκανες μια καλή πράξη
Κι έπειτα δικαιολόγησε την ανικανότητά σου
Δεν πειράζει. Αν δεν είχες φύγει και σήμερα
Πώς θα έγραφα για σένα;

Sαδiσmos

Καταραμένη ποιήτρια θα γίνω μια μέρα
Να γράφω και να κλαίω όταν γελάω
Θα πίνω τα πιο απαγορευμένα αψέντια
Σε καταγώγια θα ζω
Χωρίς ν’ ελπίζω για αλλαγή θα μεθάω
Χωρίς να ερωτεύομαι θα αγαπώ

Και, μια νύχτα,
Όταν το όπιο ζαλίσει το μυαλό μου
Την αλήθεια την ως τώρα κρυμμένη θα ομολογήσω
Ότι δεν άξιζε το σώμα μου να δώσω
Για να καλύψω την ανάγκη για ψυχή.

Κυριακη πρωι

Σήμερα μπορώ να γράψω θλιμμένα
Έτσι, όπως σ’ αρέσει να με ακούς
Γιατί δε φταίνε μόνο τα σύννεφα που μου θολώσαν την ψυχή
Φταίει και η αλμύρα του Σαββάτου
Χτες, χτες τα είχα όλα
Είχα βροχή, είχα φιλί, είχα τα μάτια
Και δάκρυα απ’ τα μάτια μου
Αλμυρά

Σήμερα κυκλοφορώ στο σπίτι θλιμμένη
Θλιμμένα ρούχα φοράω
Και θλιμμένα τραγούδια τραγουδώ
Γιατί θλιμμένα σ’ άφησα – έπρεπε να φύγουμε μαζί γι’ άλλα μέρη –
Θλιμμένο σ’ άφησα
Θλιμμένα να απομακρύνεσαι.

Tear-stained letter

Άσε με να γράψω ένα γράμμα
Να τα βγάλω όλα από μέσα μου
Να τους πω πως το σπίτι δε με χωράει
Πως δε γουστάρω πλέον να περιμένω να ζήσω
Άσε με να γράψω γιατί φωνή φαίνεται δεν έχω

Γιατί νιώθω αλήθεια
Σαν να κλείνουν τα μάτια μου συνεχώς
Το σώμα μου πρέπει να γεμίζω ξένες ουσίες
Για να μη νιώθω τη δική μου
Στο φουλ πρέπει να δυναμώνω τη μουσική
Για να μην ακούω τις φωνές στο κεφάλι μου
Και μια άλλη πρέπει να γίνομαι –μονάχα για να αντέξω–
Για να μην είμαι εγώ!

Πηγαινε - ελα

I’m on your side when times get rough
and friends just can’t be found
like a bridge over troubled
I will lay me down.

Ναι ξέρω αγάπη και τα τοιάυτα
Έχω γνώση καλή
Αλλά το σαράκι που με καίει
Δεν είναι η θέληση για «δούναι»
Ούτε η ανάγκη για «λαβείν»
Είναι απλή
Αγνή
Καθαρή
Επιθυμία
Για κάτι άλλο
-και για τα φιλιά του, βεβαίως-
Για κάτι άλλο πέρα από το συνεχές
Πήγαινε-έλα, πήγαινε-έλα.

Πολλά υποσχομένη νέα

Κρύβω μέσα στο μπαούλο μου αρχαία μυστικά
Μπορώ να εξαφανίσω τον κόσμο μ’ ένα στίχο
Κρατάω γερά και ξεριζώνω ουρλιαχτά
Για να παλέψω να ξεφύγω από το μύθο

Κοίτα στα μάτια μου και δεν θα το γνωρίσεις
Μες στο μπαούλο μου πως έχω μαγικά
Αγάπησέ με μα μπορείς να με μισήσεις
Σου λέω αλήθεια δεν μου κάνει διαφορά

Μπορείς να βρεις πολλές που να μου μοιάζουν
Να τραγουδάνε σαν εμένα τη ζωή
Μα δε θα βρεις άλλες ν’ αντέχουν να ουρλιάζουν
Όταν θυμώνουν από αγάπη κι ηδονή

Σου λέω πως ξέρω να αλυχτώ για την οργή μου
Σου λέω πως ξέρω να γουστάρω αληθινά
Και κάθε φόβος κάθε ύστατη κραυγή μου
Μπορεί να καίει και να γκρεμίζει σωθικά

Γι’ αυτό μη λες πως δεν μπορώ να αγαπήσω
Γι’ αυτό μην κρίνεις αν δε θέλεις να κριθείς
Κι εγώ δε θέλω παραπάνω να σε πείσω
Αν το μυαλό σου δεν αντέχει να πειστείς...

Γενια του 2000

Εμένα οι φίλοι μου δεν είναι μαύρα πουλιά μητέρα
Οι φίλοι μου είναι συντρίμματα και αποκόμματα
Ξεροκόμματα μας ταίσατε εσείς οι μεγάλοι
Και στα δεκάξι [προς δεκαεφτά] γεράσαμε
Για να μη ζούμε στον κόσμο που ηδονίζεται με τα νιάτα

Οι φίλοι μου δεν είναι τεντομένα σύρματα
Δεν ξέρουν ν’ αγαπούν γιατί δε μας μάθατε
Μας μάθατε μόνο να κλείνουμε πόρτες και ρήματα
Όχι να κλείνουμε τ’ αφτιά στα ψέματα, μόνο τα μάτια στην αλήθεια
Για να μη δούμε το μάταιο και τρομάξουμε

Κι αν τραγουδάμε μεθυσμένοι στα σοκάκια
Κι εσείς φωνάζετε πως το τσιγάρο μας κάνει κακό
Πως το ποτό μας αποπροσανατολίζει
Για σκεφτείτε λίγο από τι.

Χαλάσαμε όλες τις μηχανές που μας δωροδοκήσατε
Γιατί ονειρευόμασταν να χαλάσουμε τις τράπεζές σας
Μιλήσαμε με λόγια του Νίκου, της Κατερίνας, του Παύλου
Για να μην λέμε λέξεις δικές σας και γίνουμε σαν κι εσάς
Πρώην αγωνιστές και νυν στοχαστές
ΑΡΧΙΔΙΑ ΜΑΝΑ! Αρχίδια αγωνιστές είμαστε και είσασταν

Κι εγώ μάνα σαν εσένα καπνίζω
Σαν τον πατέρα κοιτάω και σκέφτομαι
Σαν τη γιαγιά γκρινιάζω κάτι ώρες
Πίνω για να κοιμηθώ, σαν και του λόγου σας
Γράφω κι εγώ κι ονειρεύομαι όπως κι εσείς
Και τη λευκή σελίδα φοβάμαι

Γιατί φοβάμαι πως κάποτε
Όταν οι φίλοι μου πεθάνουν ή παντρευτούν [το ίδιο δεν κάνει;]
Κι εγώ δουλεύω σαν το σκυλί για ένα αμάξι
Θα τη δω τη γραμμένη Σελίδα
Και θα φουντάρω απ’ το παράθυρο

Γι’ αυτό μη μας λέτε να διαβάζουμε
Ευτυχισμένοι θα είμαστε χωρίς τα λεφτά τους
Όταν δε θα μαστε χαφιέδες, μόνο χαμένα κορμιά
Όταν θα ζούμε σαν τώρα
Όταν θα χορεύουμε, θα παίζουμε θέατρο, θα τραγουδούμε
Κάθε τραγούδι αλλιώτικα, ακόμη και τα δικά μας
Όταν θα γράφουμε, θα πίνουμε, θα μεθούμε
Τότε θα πετάμε πέτρες και θα φωνάζουμε «λεφτεριά!»
Θα καίμε κάθε μαύρο με το κόκκινο απ’ το αίμα μας
Θα περπατάμε ξυπόλητοι στους δρόμους και θα ντυνόμαστε άντρες
Θα ζούμε ρε μάνα γαμώτο!

Χαμενα λογια --- Τι κριμα

Τούτο το άστρο που οδηγεί τ’ όνειρο μου
γίνεται ανάσα βιαστική που χάνεται σε
κραυγή απόγνωσης μες στα σωθικά μου.
Τούτος ο αναβρασμός ψυχής δεν οδηγεί
σε αρένες με θηρία.
Τα μάτια ζούνε για να σ’ ακούνε.
Κι ελπίδα χάνεται κάτω από το κέλυφος
δακρύβρεχτων πανιών.
Μια κούκλα μου γνέφει με χαμόγελο
ζωγραφισμένο από σιντέφι.
Το μοτίβο της ζωής σκοτεινό.
Και δεν είσαι πλάι μου,
και δεν είσαι κοντά μου.
Δε πα να πέρασε ο κόσμος όλος
από τα μάτια μου που σβήνουν νωχελικά
Πίσω από τη θολούρα του αλκοόλ.
Δεν πα να πέφτουν ριπές στα ματωμένα μας
κορμιά.
Τίποτα δεν με εμποδίζει να σ’ αγαπώ….
Τίποτα.
Μονάχα η ζωή που σβήνει αργά…αργά…
Κι ο χρόνος τη δένει και τη δέρνει σε υγρά κελιά.
Και η βροχή μαστιγώνει την αρχή μιας ξένης πληγής
Άδεια κορμιά,
Νεκρή ατμόσφαιρα,
Χώμα ξερό.
Τίποτα, κανένας δεν θα με κάνει να αλλάξω,
τούτος είμαι εγώ!
Εγώ υπηρετώ τη ζωή μας, χωρίς ιδεολογίες
Και νεκρικές ειδωλολατρικές πομπές.
Εγώ σ’ αγαπώ. Εγώ σ’ αγαπώ κι ας χαθώ.
Ο ορίζοντας μας καταπίνει.
Ο ορίζοντας, ουχί ο χρόνος…


6.6.07 Αλόννησος
Γιωργος