Σοκολάτα

Εγώ 

είμαι απ' αυτές που σιχαίνονται τις τσόντες. Στους πορνοστάρ είδα μόνο τα άσχημα σεντόνια.

Παρακολούθησα το σώμα μου από ετών εννέα. 

Λίγα αλλάξανε, κι αυτά με το ζόρι.

Στα προκρούστεια κρεβάτια κρεμάστηκα απ' το σεντόνι 

ήταν Σάββατο. Συν δύο άσπρες τρίχες.

Εγώ

αναστατώνομαι μονάχα με τα δάκρυά σου.

Γι' αυτό, σε παρακαλώ, να κλαις πιο συχνά μπροστά μου. 

Είναι αφροδισιακό.

Κάλαντα

Όταν πείνασες

Βούτηξα τα δάχτυλά μου στα δαμάσκηνα

Και η γεύση τους

Μπλέχτηκε στους αδένες σου και κάτω απ’ τα γόνατά σου

Τα χέρια μου μυρίζουν δαμάσκηνο ακόμα

Να μου θυμίζουν τα κλεμμένα δάχτυλα. 

Εκκρεμότητες

Να σε κρεμάσω

από τις φτέρνες

έξω απ' το παράθυρό μου

να σε βαφτίσω με κενό

Να με κρεμάσεις 

στο λαιμό σου σα θηλιά

κάθε πρωί με τον καφέ σου 

να με σφίγγεις

Ή θα βουλιάξουμε

ή θ' αναδυθούμε. 

Ας μην επιπλέουμε πια.

Συνδιαχείριση

Το ξέρω, σύντροφε
τα ποιήματά μου κανείς δεν τα καταλαβαίνει
- ούτε καν εσύ -
κι όμως εγώ
ήθελα μονάχα να δώσω φωνή σε κάθε στάλα
να περιγράψω την πρώτη βροχή σαν απάρνηση
και σα διαγραφή εκείνου του καλοκαιριού
να πλάσω τη ζωή στα χέρια μου
να σε ταΐσω στο στόμα
μη σωπαίνεις. Τώρα είμαστε δύο.

Παράγγελμα

μου είπες "Γράψε!"
κι είναι δυο μέρες που το σκέφτομαι.

Ανοίγω τα λεξικά και τα τινάζω
 - να μπουν τα ουσιώδη στη σειρά, να 'ναι σωστές οι πτώσεις -
εφεσιβάλλω αμετάκλητους αποχωρισμούς
 - από πού έρχονται τα ποιήματα; -
κι όταν οι λέξεις και τα κίνητρα υπεκφεύγουν
κατεβάζω τις καλοκαιρινές μου αναστολές
ντύνομαι θάλασσα
στο Ερέχθειο Κόρη, εν καιρώ Καρυάτις.

Ποιητική αυτογνωσία ΙΙ

Εμείς
γίναμε ποιητές
γιατί μάθαμε να γράφουμε πριν μάθουμε να μιλάμε.

Ροκ

Ήρθες, όπως πάντα, καθυστερημένος
βιαστικά μ' έψαξες με τα μάτια, από πάνω ως κάτω, με βρήκες αρκετή
για δυο στροφές, ένα Σάββατο βράδυ, στην άσφαλτο και στα χαλίκια

Κι έτσι, όπως πάντα, αθηναϊκά
θα αποχωρήσεις ήσυχα για κάποια άλλη ντάμα
κι εγώ
με μια ανατριχίλα
θα σε ξεχάσω κι εσένα.

Κυριακή

Θα έρθω μια μέρα να σε πάρω με τ' αμάξι
θα είναι μέρα Κυριακή, συννεφιασμένη μέρα
δε θα μιλήσω, δε θα μιλήσεις, μιλήσαμε αρκετά ως τώρα
ώρα είναι να μιλήσει ο δρόμος
μη βάλεις τη ζώνη σου
θα πάμε κατευθείαν στους γκρεμούς
θα κυνηγήσω το ηλιοβασίλεμα ως την άκρη της γης
μαζί να φεύγουμε για πάντα
και ίσως έτσι μάθουμε να μένουμε μαζί.

Βορά

Κρατάω στο χέρι μου
ένα Αυγουστιάτικο φεγγάρι
Φλεβάρη μήνα
στο κατέβασα
για να παίξεις
να μην καπνίζεις άλλο
να σταματήσεις να γυρνάς
να μεγαλώνεις εν σειρά
να 'σαι και λίγο απ' όσα ονειρεύτηκα
- γιατί σού 'φερα ένα φεγγάρι, ένα ολοστρόγγυλο φεγγάρι για σένα.
Κι ήταν μακρύς ο δρόμος
μέχρι τα πόδια σου
κι ολισθηρή η κατηφόρα.

Το Αυτό

Όταν εγώ κοιμάμαι
μέσα μου ξυπνάει Αυτό.
Αποκεφαλίζει τις κούκλες μου
και σκίζει τις ζωγραφιές μου.

Όταν εγώ κοιμάμαι
μέσα μου ξυπνάει Αυτό.
Κι όσο αυτό μεγαλώνει
τόσο εγώ κοιμάμαι.