Συνδιαχείριση

Το ξέρω, σύντροφε
τα ποιήματά μου κανείς δεν τα καταλαβαίνει
- ούτε καν εσύ -
κι όμως εγώ
ήθελα μονάχα να δώσω φωνή σε κάθε στάλα
να περιγράψω την πρώτη βροχή σαν απάρνηση
και σα διαγραφή εκείνου του καλοκαιριού
να πλάσω τη ζωή στα χέρια μου
να σε ταΐσω στο στόμα
μη σωπαίνεις. Τώρα είμαστε δύο.

Παράγγελμα

μου είπες "Γράψε!"
κι είναι δυο μέρες που το σκέφτομαι.

Ανοίγω τα λεξικά και τα τινάζω
 - να μπουν τα ουσιώδη στη σειρά, να 'ναι σωστές οι πτώσεις -
εφεσιβάλλω αμετάκλητους αποχωρισμούς
 - από πού έρχονται τα ποιήματα; -
κι όταν οι λέξεις και τα κίνητρα υπεκφεύγουν
κατεβάζω τις καλοκαιρινές μου αναστολές
ντύνομαι θάλασσα
στο Ερέχθειο Κόρη, εν καιρώ Καρυάτις.

Ποιητική αυτογνωσία ΙΙ

Εμείς
γίναμε ποιητές
γιατί μάθαμε να γράφουμε πριν μάθουμε να μιλάμε.

Ροκ

Ήρθες, όπως πάντα, καθυστερημένος
βιαστικά μ' έψαξες με τα μάτια, από πάνω ως κάτω, με βρήκες αρκετή
για δυο στροφές, ένα Σάββατο βράδυ, στην άσφαλτο και στα χαλίκια

Κι έτσι, όπως πάντα, αθηναϊκά
θα αποχωρήσεις ήσυχα για κάποια άλλη ντάμα
κι εγώ
με μια ανατριχίλα
θα σε ξεχάσω κι εσένα.

Κυριακή

Θα έρθω μια μέρα να σε πάρω με τ' αμάξι
θα είναι μέρα Κυριακή, συννεφιασμένη μέρα
δε θα μιλήσω, δε θα μιλήσεις, μιλήσαμε αρκετά ως τώρα
ώρα είναι να μιλήσει ο δρόμος
μη βάλεις τη ζώνη σου
θα πάμε κατευθείαν στους γκρεμούς
θα κυνηγήσω το ηλιοβασίλεμα ως την άκρη της γης
μαζί να φεύγουμε για πάντα
και ίσως έτσι μάθουμε να μένουμε μαζί.

Βορά

Κρατάω στο χέρι μου
ένα Αυγουστιάτικο φεγγάρι
Φλεβάρη μήνα
στο κατέβασα
για να παίξεις
να μην καπνίζεις άλλο
να σταματήσεις να γυρνάς
να μεγαλώνεις εν σειρά
να 'σαι και λίγο απ' όσα ονειρεύτηκα
- γιατί σού 'φερα ένα φεγγάρι, ένα ολοστρόγγυλο φεγγάρι για σένα.
Κι ήταν μακρύς ο δρόμος
μέχρι τα πόδια σου
κι ολισθηρή η κατηφόρα.

Το Αυτό

Όταν εγώ κοιμάμαι
μέσα μου ξυπνάει Αυτό.
Αποκεφαλίζει τις κούκλες μου
και σκίζει τις ζωγραφιές μου.

Όταν εγώ κοιμάμαι
μέσα μου ξυπνάει Αυτό.
Κι όσο αυτό μεγαλώνει
τόσο εγώ κοιμάμαι.

Συλλέγει καναρίνια στο μπαλκόνι του

Τα μαλλιά του
είναι πολύ πολύ γκρίζα
όταν γεμίζει την ποτίστρα μου.

Γυρνάω απ' την άλλη.

Ήθελε να γεράσουμε μαζί
του την έφερα. Τα καναρίνια δε γερνάνε.
Εξάλλου, σχεδόν κουφάθηκε πια.
Περπατάει και τρίζουν τα σανίδια θάνατο.

Ρίξαμε κλήρο μεταξύ μας
κι εγώ τράβηξα το πιο μακρύ μου πούπουλο.
Όταν πεθάνει, εγώ θα φάω τα αφτιά του.

Σάμπαθ

Εγώ, που με μαεστρία δίδαξα σε γενεές γενεών
πώς να χαρίζουν γιασεμιά και πώς να λύνουν τα μαλλιά τους,
εγώ ο μέγας μάγιστρος μαριονετίστας
προς ακρόασιν της αντανάκλασής μου
πρέπει και πάλι να ελέγξω τα νήματα.

Στη θέση μου
γιατί πιστεύω
και πάντα πίστευα
φαίνεται όταν γεννήθηκα
φώλιασε ένα μαύρο κοράκι στο μέτωπό μου
που μου στερεί μικρή κι ελάχιστη
την αδημονία της αμφιβολίας και της παράδοσης.

Χάσμα γενεών

Ο πολιτισμός που βασίζεται
στηρίζεται σε μαγκούρα
και τρίζουν τα γόνατά του ασβέστη και Πλάτωνα.

Μη φωνάζεις, παππού
εμείς μάθαμε να φιλάμε
πιπιλώντας το δέρμα ανάμεσα αντίχειρα - δείκτη.