Συλλέγει καναρίνια στο μπαλκόνι του

Τα μαλλιά του
είναι πολύ πολύ γκρίζα
όταν γεμίζει την ποτίστρα μου.

Γυρνάω απ' την άλλη.

Ήθελε να γεράσουμε μαζί
του την έφερα. Τα καναρίνια δε γερνάνε.
Εξάλλου, σχεδόν κουφάθηκε πια.
Περπατάει και τρίζουν τα σανίδια θάνατο.

Ρίξαμε κλήρο μεταξύ μας
κι εγώ τράβηξα το πιο μακρύ μου πούπουλο.
Όταν πεθάνει, εγώ θα φάω τα αφτιά του.

Σάμπαθ

Εγώ, που με μαεστρία δίδαξα σε γενεές γενεών
πώς να χαρίζουν γιασεμιά και πώς να λύνουν τα μαλλιά τους,
εγώ ο μέγας μάγιστρος μαριονετίστας
προς ακρόασιν της αντανάκλασής μου
πρέπει και πάλι να ελέγξω τα νήματα.

Στη θέση μου
γιατί πιστεύω
και πάντα πίστευα
φαίνεται όταν γεννήθηκα
φώλιασε ένα μαύρο κοράκι στο μέτωπό μου
που μου στερεί μικρή κι ελάχιστη
την αδημονία της αμφιβολίας και της παράδοσης.

Χάσμα γενεών

Ο πολιτισμός που βασίζεται
στηρίζεται σε μαγκούρα
και τρίζουν τα γόνατά του ασβέστη και Πλάτωνα.

Μη φωνάζεις, παππού
εμείς μάθαμε να φιλάμε
πιπιλώντας το δέρμα ανάμεσα αντίχειρα - δείκτη.

Η συνοδός

Στην αίθουσα αναμονής του αεροδρομίου
κοιτάζω με περίσκεψη τη συνοδό της πολυεθνικής
που περιμένει ανόρεχτα τα εκάστοτε στελέχη.
Λίγο διαφέρει, σκέφτομαι, απ' τις πολυτελείς της συναδέλφους
μίλια μακριά απέχει από τους υπολοίπους.
Σε κάθε άνοιγμα της πόρτας να καρδιοχτυπά
να ελπίζει καθημερινά για κάτι αναπάντεχο
να ντύνεται και να στολίζεται, κι όλο να περιμένει.
Σίγουρα ερωτεύεται τον κάθε επισκέπτη
σίγουρα θλίβεται σε κάθε αποχώρηση.
Οι άντρες της ζωής της, έρχονται και φεύγουν
κι αυτή μονίμως συνοδός και αναμένουσα.

Επιστροφές

Όλη η ζωή μας
αεροδρόμια βαλίτσες τσεκ-ιν και διαβατήρια
αποχαιρετισμοί και ξενύχτι στην αίθουσα αναμονής
όλη η ζωή μας στο Βενιζέλο
κι ύστερα μετρό, καλωσήρθες, έφυγα, για λίγο
πρόσφυγες απ' τον καιρό και μετανάστες απ' την αλήθεια
η απουσία, η απουσία, ο αποχωρισμός
πόσο στερήθηκα ένα πρωινό κοντά σου
Χριστούγεννα Πάσχα Αύγουστος αντίο τώρα
ψύξη κι απόψυξη συναισθημάτων
- να τα προσέξεις, μην αναπτύξουν βακτήρια -
δεν είμαστε μεις για να 'μαστε μαζί.
Κι ούτε έχουμε να πληρώσουμε το υπέρβαρο.

Λογοκρισίες

Τα ποιήματα που έγραψα με προθέσεις
βρήκαν τη θέση τους στην ανακύκλωση της λήθης
βολεύτηκαν και δεν γκρινιάζουν
ξέρουν καλά το ρόλο τους, την τάξη τους αυτή
το άχαρο της φύσης τους
τα λόγια τα ανέκδοτα που έκρυψαν
εκείνα, που ήθελα να πω,
κι όλο η φωνή κοβόταν
-ή, μήπως, κωφεύαν οι αποδέκτες;

Όπως και να 'χει, σου γράφω για να ξέρεις
πως θα έρθω εκεί κάποτε
μπορεί να σου κλείσω το στόμα
μπορεί να σου σφαλλίσω τα μάτια
μπορεί να σε πονέσω
μα θα έρθω.

Τα ποιήματα της πρόθεσης πολύ με βάρυναν, βλέπεις
κι ας μην αξιωθώ ποτέ να γίνω κάτι παραπάνω
από ένα νεύμα απόρριψής σου -
θα έρθω, θα κατακτήσω, θα μιλώ ελεύθερα πια.

Αριάδνη / Ariadne

Με μια μυρωδιά μπλεγμένη στους ώμους μου

επιστρέφω σε σένα.

Εγκαταλείπω την Αθήνα

περπατώντας ανάποδα τη διαδρομή του Θησέα

σε ξένα κρεβάτια αρκετά διαμελίστηκα

ούτε αρκετά μικρή, ούτε αρκετά μεγάλη, τέλος.

Μα, ξέρεις, 

δεν είν' ο Περιφήτης, ούτε ο Πιτυοκάμπτης που με έκαμψαν

είναι ο Ισθμός

κι αν δεν καταλαβαίνεις

μάλλον ποτέ σου δε σε χάραξε στα δυο μια θάλασσα.

With a scent entangled in my shoulders
I'm coming home to you.
Abandoning Athens
and walking backwards Theseus' trail
in strangers' beds I've been dissected enough
not small enough, not big enough, the end.

But, you see,
it's not Periphitis, it's not Pitiokamptes who bended me
it's the Isthmus
and, should you not understand,
probably you've been never torn off by a sea.

Λέξις

Έχω

μια θέση κοντά στις επιτύμβιες στήλες

καθισμένοι δίπλα δίπλα, αφουγκραζόμαστε 

μουρμουρητά θανάτου

επωδούς και ξόρκια

την πομπή να ξεκινάει προς Ελευσίνα

Πολυρρήμων η πομπή, 

και πλάνες οι στήλες
πάλι κάποιο τέχνημα σου 'κλεψε το βλέμμα
και ούτε ξυστά δε με βλέπεις
που σε κοιτάζω.

Ποιητική αυτογνωσία

Ι

Οι ποιητές

δεν παθαίνουν

λουμπάγκο

Μα είναι σίγουρο

Μίλτο Σαχτούρη

ότι ο ελεγκτής

θα έρχεται πάντα 

όταν δεν έχω 

εισιτήριο.

ΙΙ

Έτσι όπως άρχισα

σε ήπια μονορούφι

Μον' όταν τελείωσε το ποίημα

μπόρεσα να ακούσω πάλι

Μάθε μου 

μιαν άλλη λέξη για την αποτυχία

μιαν άλλη γεύση για το σπαραγμό

Εμείς

κουβαλάμε πάντα

στις μέσα τσέπες μας

μια πένα.

Τείχος των δακρύων

Πολλοί έβαλον το λίθο τους απερίσκεπτα
έχτισαν έτσι έναν τοίχο όμορφο, προστατευτικό
κάθε χαλίκι κι ένα "ευχαριστώ"
κάθε κοτρώνι κι ένα σκαλί να διαβαίνω

Η δική σου η πέτρα με βρήκε κατακέφαλα
ζαλισμένη πηγαίνω, δεξιά κι αριστερά, παραπαίω
ποια ευγνωμοσύνη να εκφράσω
που εγκρεμίσθη το τείχος μου, που σπάσαν τα βήματά μου

Η δική σου η πέτρα θα με κυνηγάει για πάντα.