Στην Τ.

Εκείνα τα βράδια που λυσσάς
έτοιμη να κρεμαστείς με το σεντόνι
ανοίγεις κουτάκια σφραγισμένα αιώνες πριν
για να μυρίσεις παρελθόν
εκεί που σου 'μαθα εγώ να ζεις
που σ' έκανα καθρέφτη μου για να σ' αντέχω
και τώρα δυο εαυτοί ψάχνουν τον τάφο τους
Εκείνες τις νύχτες τα 'φερε ο χρόνος έτσι
και δεν είμαι εκεί

Και θα κρεμαστείς με το σεντονι
με τη μυρωδιά μου στα χείλη σου
κι εγώ δε θα το μάθω παρά αιώνες μετά
όταν η βρώμα απ' το πτώμα σου
θα φτάσει θλιμμένη
σαν ψυχή ανήσυχη
στο παράθυρό μου.

Ο κύκλος του μίσους και της γραφής

Δεν μπορείς να γράψεις ποιήματα αν μισείς τους ανθρώπους
Εξού και τα χρονικά κενά στη δημιουργία μου
Μισώ τους ανθρώπους όταν τους έχω εξηγήσει
Πάντα με γνώμονα εμένα
-γιατί όχι; αφού εγώ τους εξηγώ-
Φορές-φορές θέλω να ερμηνεύσω και τον εαυτό μου
Τότε είναι που τον αγαπώ πιο πολύ
Τότε είναι που τον ερωτεύομαι κιόλας

Και τότε είναι που ερωτεύομαι
μόνο εκείνους που δεν μπορώ να εξηγήσω
Κι όταν δεν αντέχω πια
τη γυναικεία μου ανάγκη για κατανόηση
τότε τους εξηγώ βιαστικά
τους ξεερωτεύομαι
και τους μισώ.

Burlesque

Μισώ όλους τους μέτριους αλαζόνες
όπως μισεί ο ερωτευμένος τον έρωτα
το δέος, όμως, μου το παρέχουν Εκείνοι
οι Επισκέπτες.

Μια μέρα παίρνει να μπουν στη ζωή σου
Δυο να στη ρημάξουν
και η έξοδος, βασανιστική, αργή, της εβδομάδας

Εσύ προσπαθείς και παλεύεις με το διάολο
για να μη χάσεις την αίσθηση του Εκλεκτού τους
επιστρατεύεις κάθε βλέμμα σου ανήθικο
-σε συγκρατώ. ποτέ δε φτάνει-
κι όταν καταλάβεις πς πια τρως τη σκόνη σου
κάθεσαι και γράφεις στιχάκια μπας και τους φέρουν πίσω.

Στους Επισκέπτες

Είμαι αλήθεια το φως στη νυχτοπεταλούδα της ματαιοδοξίας σας
Είστε δυνατά η μουσική στην κιθάρα του στήθους μου
Άθλια όντα αβάσταχτα όμορφα
Αν δε ζούσα για σας θα σας μαχαίρωνα

Τώρα απλά, ξανά, επαναληπτικά
ονευρεύομαι να σας ανοίξω με το μαχαίρι μου
να κάνω βιοψία σ' όσα σας ποθώ
Να χορέψω γυμνή κάτω απ' το φεγγάρι σας
Να δειτε πόσο θεϊκή είμαι.

"Σκιά, Η"

Όταν μου δώθηκες, σε γύρισα ανάποδα
σ' έψαξα απ' όλες τις πλευρές
να βρω την ημερομηνία λήξης

Και ήξερα καλά πως ήσουν προς άμεση κατανάλωση
μα θα μου 'πεφτες λίγο βαρύς
και σ' έφαγα λίγο λίγο

Και, καθώς είχες λήξει,
με δηλητηρίασες ολόκληρη
και γυρεύω τώρα πλύση εαυτού
να φύγεις για τα καλά από μέσα μου
να ησυχάσω, να βρω την υγειά μου
να πάψω πια να ζητώ κι άλλο από σένα.

Ανώνυμε αποκαλύψου.. Δε μ' αρέσει να μην ξέρω από που προέρχεται η κριτική..

Έρως VS 19 σημειώσατε απώλειες

Κάθε μεγάλη στιγμή στη ζωή μας είναι αυτή στην οποία σπάει μια πλάνη
Στα δεκαεννιά μου η πλάνη που προσπαθώ να καταρρίψω είναι αυτή του έρωτα
Τον διδάχτηκα καλά, είμαι ψαγμένη από μουσική και βιβλία
ξέρω να τον προσποιούμαι
απλά το σώμα μου δεν έμαθα να υποτάσσω
τον αναζήτησα πολύ και πλέον τον βαρέθηκα
να πάει να γαμηθεί
μαστουρωμένος φειδωλός απελπιστικός χυδαίος απολαυστικός
ό,τι και να 'ναι είναι μια πλάνη
πουλάει καλά, αλήθεια
αλλά αξίζει τον κόπο;

Στις σκοτεινές μου μαύρες νύχτες
τα πρωινά που δεν έχω πιεί ακόμα καφέ
όταν δροσίζει το απόγευμα και το μεσημέρι πριν το φαγητό
γενικά, κάθε στιγμή που δε με απασχολεί η αδαής ιστορία κάποιου
σε σκέφτομαι

Άλλοι τρώνε τα νύχια τους.

Έτσι, για να γεμίσω τις ώρες που κάποια υλική απόλαυση δε γεμίζει
σκληραίνω το μυαλό μου με απολαύσεις φανταστικές
αυτές, άλλη κατηγορία, με στέλνουν στο αληθινό μου εγώ
στο αληθινό μου σώμα
αυτό που διεγείρεται με σπίθες οπτικές περιστασιακές
με κάτι τυχαία φιλιά
και με μυρωδιές - πάντα με μυρωδιές σωμάτων

Δεν αρκεί.

Ελένη

Ω, κοινό μου,
μην ανησυχείς
ένας ρόλος είναι απλά
όχι, όχι, δεν ταυτίζομαι
δεν έτρεξα ποτέ πίσω του
όταν την πλάτη γύρισε εγώ ονειρεύτηκα το καλοκαίρι
μη φοβάσαι τεθλιμμένε θεατή
θα βρω κάποιον άλλον να συνταράσσει το σώμα μου
να με πυρπολεί με χιλιάδες βατ ανατριχίλας
να κλείνει τα μάτια μου μες στο σκοτάδι για να τον φανταστώ

Όχι, όχι, μην ανησυχείς
το 'μαθα το παιχνίδι πλέον.

Ικανοποίηση

Ταμένο μου το ‘χει η ζωή
Να μην παίρνω αυτό που θέλω αυτό το χειμώνα
Και –δες κάτι πράματα- Μάης μπήκε
Κι εγώ στα ίδια και ν’ αλλάζω
Γυρίζοντας γύρω από μια χίμαιρα
Με άλλα μάτια κάθε φορά, κι άλλα τραγούδια να τη συνοδεύουν
Σα πεταλούδα στο φως
Εγώ κοιτώ το φεγγάρι
Δεν είναι πια η ανάγκη για κορμί
Δεν είναι το μικρό μυαλό μου πια
Ούτε τα λόγια που θα ‘θελα να γράψω
Είναι που, όταν τα μαλλιά σου λύνεις,
Φαίνεται η άνοιξη μέσα απ’ το χιόνι
Ακόμα κι αν κοντεύω να χαθώ μες στο κρύο.