Πλάτη πλάτη

Προχώρησα με την πλάτη
και δεν εννοώ τις αριστερές αποτροπές για συντηρητισμό
μιλάω γι' άλλο πράγμα.

Πώς το λένε, βάδισα με οδηγό την πλάτη μου
το σημείο στο σώμα μου που αγαπώ πιο πολύ
πλάτη πλατιά, σπάνια στητή καθώς καμπουριάζω
πλάτη μαυρισμένη όλο το χρόνο

Ήταν για σήμερα δεμένη με σκοινιά
αυτή τραβούσα για να περπατήσω
έδειχνα να βαριέμαι, να νυστάζω
δε θέλω αλήθεια να παραδεχτώ πως
όχι μόνο κοιμόμουν πριν για ώρες
αλλά και πως την ώρα εκείνη θα 'πρεπε να διασκεδάζω.

Αψηφώντας

Η αλκυόνη ξύπνησε για να μας μαστιγώσει πάλι
Καλημέρα ήλιε
Καλημέρα ζέστη
Ο καιρός μου θυμίζει τις ημέρες των μεγάλων στόχων, των μεγάλων "μπορώ"
Φυσικά και μπορούσα
Φυσικά και μπόρεσα
Αψήφισα κάθε πόρνη αλκυόνη και τα κατάφερα

Φέτος η αλκυόνη περνάει αδιάφορη
Στόχος πλέον οι άλλοι, όχι εγώ
τα όριά μου ασήμαντα πια, τα χειρίζονται οι πλειοψηφούντες τύραννοι
κι έτσι
καταλήγω
όχι μόνο να αναζητώ το χειμώνα
αλλά και να ντρέπομαι να κοιτάξω την αλκυόνη στα μάτια.

Ποιος φοβάται την αλήθεια;

Σκούντηξα ένα σωρό περαστικούς στο δρόμο προς το μετρό
τους έριξα στα μάτια λίγη αλήθεια
χαμογελώντας, κρίνοντας, εμπαίζοντας με το βλέμμα
μόνο οι μουγκοί κι οι άσχημοι μου απάντησαν

Μη δείτε ποτέ την πόλη που σας τρώει χωρίς ντροπή
μην κοιτάξετε κατάφατσα τα παιδιά σας ξανά
έπαψα να προσπαθώ να φανερώσω την αλήθεια
οι μέρες μου θα μικρύνουν, θα σβήσω στη δύση
κι όταν μου δείξουν την αλήθεια τα μάτια μου θα 'ναι κενά.

Το τέλος της ιδεολογίας

Όλα είναι ένα μεγάλο καζάνι που βράζει
κάθε Σάββατο βράδυ με ρουφάει όλο και πιο βαθιά
κι όμως για το σαββατόβραδο ζω
για μια ζαλάδα του επόμενου πρωινού
για λίγο παραπάνω μακιγιάζ
για την Αθήνα της υπερβολής και της υποβολής

Το καζάνι στάζει μια βδομάδα τώρα
σταγόνες μαύρες ματαίωσης και πλήξης
ξέρω τι θα μου φέρει η Κυριακή, το προγραμμάτισα καλά
τετράγωνα η ζωή μου και κάθε της έκπληξη

Σταμάτησα, λοιπόν, να ζητάω την περιπέτεια
επέλεξα ως τρέλα τη ζωή που μόνη μου έφτιαξα
τα κουτάκια μου, το ήρεμο χαμόγελό μου
δε θα γίνω πλεονέκτης ξανά.

Ανάκριση

Δεν ξέρω ν’ αγωνίζομαι, είναι η αλήθεια
Ούτε και ν’ αγαπώ
Ελάχιστα ξέρω να γράφω, χάνω τις λέξεις μου με κάθε τρικυμία
Είμαι δεκαοκτώ χρονών και ξέχασα να ονειρεύομαι
Πλέον
Η υλιστική μας κοινωνία
Μου μαθαίνει μόνο να επιθυμώ.

Μικρά τεχνικά προβλήματα

Η εποχή μας είναι άδικη με τον έρωτα
Ο κόσμος κολλάει γρίπες
Τα δακρυγόνα μας κοζάρουν
Τα καύσιμα του κινήματος εξαντλήθηκαν
Μικρά τεχνικά προβλήματα

Το κρασί που πίνω μπογιατίζει τα χείλη μου
Τα μαλλιά μου μου πάνε μακριά
Δεν έχουμε ποτέ αρκετή κάρτα
Συνήθως δεν με ακούς
Μικρά τεχνικά προβλήματα

Σε θέλω
Κι αυτό είναι μεγάλο πρόβλημα
Αλλά μ' αρέσει!

Η υποταγή σου

Ποιός έμαθε στους ανθρώπους να συμβιβάζονται με το σώμα τους
μια αιώνια πάλη είναι αυτή, πάλη σωματική
μην το αποδεχτείς ποτέ, θα βουλιάξεις
είναι ένα στόμα, όχι σώμα, στόμα, που όλα τα καταπίνει
κι εσένα μαζί
στον άθλιο αγώνα της ηδονής

"Εσύ το νου σου στο μαχαίρι", είπε κάποιος
στο δούναι
ξέχνα πια το λαβείν
το σώμα είναι μια παγίδα για νεαρές ποιήτριες και αγοράκια
μιας και τόσο δυνατά σκέφτεσαι
μάθε εξίσου δυνατά να αγαπάς.

Σαπφώ ΙΙΙ

Θα 'θελα πολύ να σου 'δειχνα τα ποιήματά μου
μικρέ μου τύραννε.
Για να σε ξελογιάσω όπως εγώ ξέρω
να σε μάθω να ερωτεύεσαι
τα ποιήματά μου είναι γκρεμός.

Τα χέρια σου όμως με σταματούνε
μου κλείνουν το στόμα
με χτυπούν στα πλευρά και χάνω την ανάσα μου
ας σφίγγονταν ξανά γύρω απ' το λαιμό μου
ας με πονούσαν και θα 'νιωθα ηδονή
αναρωτιέμαι άραγε τι πετυχαίνω
αφού τα αδύνατα έμαθα να κυνηγώ..

Μηδέν

Κενή σελίδα, ε;
Και στο μηδέν μου απαντώ μ’ ένα «δέχομαι»
Γιατί δέχομαι την πρόκληση του πρέπει
Την ώρα που ποθώ το δεν πρέπει
Μια ιστορία για τα γεράματά μου
τη μέρα που γράφτηκα φοιτήτρια.

Για να ξαναρχίσω να γράφω
Για μια νέα πρόκληση
Αυτή της αλήθειας μου της απόκρυφης

Όταν έρχεται αυτός γίνομαι μικρή
Στο μέγεθος, στην αξία, στα μάτια του
Ένα μου λάθος με σκότωσε όσο χίλια
Χρόνια μετά.
Μετανιώνω; Ταλαντεύομαι.
Όταν με κοιτάζει στρέφω το βλέμμα.

Και να ‘ναι εγωισμός;
Χρόνια μετά.
Κι αν άλλαξα, το θέλω μένει ίδιο
Ενέργειες σε πλήρη απραξία
Ενέργειες μέσα μου και στο χαρτί.

Ας με φιλούσες μια φορά νηφάλιος!
Ας έδενες τα χέρια σου στο λαιμό μου κι ας με σκότωνες
Ας μ’ άγγιζες έστω και λίγο
Και δεν είναι η ανάγκη για κορμί
Ούτε για συγκινήσεις
Όχι πια απρόσωποι έρωτες
- Χρόνια μετά; -
Όχι πια αοριστίες
Η αλήθεια είναι πως σε ζητώ
Και τώρα
Στη νέα μου ζωή
Πέντε το ξημέρωμα
Σε θέλω μαζί μου.

Nostalgia

Me pianei nostalgia otan thumamai autous pou agapousa kapote
kapote htan h kardia mou anoixth kai twra svhnoun san hliovasilemata autoi mesa mou

Duskolo na 'sai eklektikos.
H kardia sou de xwraei olon ton kosmo.

Me pianei nostalgia tetoies wres...
Thumwnw pou den mporw n' agaphsw pali, thumwnw, grafw, apelpizomai
ki ustera swpainw.

To s' agapw mou metraei pio polu etsi.






[Sugnwmh gia t agglika - to pc pou kathomai twra dn exei ellhnikh grafh!]