Σαπφώ ΙΙΙ

Θα 'θελα πολύ να σου 'δειχνα τα ποιήματά μου
μικρέ μου τύραννε.
Για να σε ξελογιάσω όπως εγώ ξέρω
να σε μάθω να ερωτεύεσαι
τα ποιήματά μου είναι γκρεμός.

Τα χέρια σου όμως με σταματούνε
μου κλείνουν το στόμα
με χτυπούν στα πλευρά και χάνω την ανάσα μου
ας σφίγγονταν ξανά γύρω απ' το λαιμό μου
ας με πονούσαν και θα 'νιωθα ηδονή
αναρωτιέμαι άραγε τι πετυχαίνω
αφού τα αδύνατα έμαθα να κυνηγώ..

Μηδέν

Κενή σελίδα, ε;
Και στο μηδέν μου απαντώ μ’ ένα «δέχομαι»
Γιατί δέχομαι την πρόκληση του πρέπει
Την ώρα που ποθώ το δεν πρέπει
Μια ιστορία για τα γεράματά μου
τη μέρα που γράφτηκα φοιτήτρια.

Για να ξαναρχίσω να γράφω
Για μια νέα πρόκληση
Αυτή της αλήθειας μου της απόκρυφης

Όταν έρχεται αυτός γίνομαι μικρή
Στο μέγεθος, στην αξία, στα μάτια του
Ένα μου λάθος με σκότωσε όσο χίλια
Χρόνια μετά.
Μετανιώνω; Ταλαντεύομαι.
Όταν με κοιτάζει στρέφω το βλέμμα.

Και να ‘ναι εγωισμός;
Χρόνια μετά.
Κι αν άλλαξα, το θέλω μένει ίδιο
Ενέργειες σε πλήρη απραξία
Ενέργειες μέσα μου και στο χαρτί.

Ας με φιλούσες μια φορά νηφάλιος!
Ας έδενες τα χέρια σου στο λαιμό μου κι ας με σκότωνες
Ας μ’ άγγιζες έστω και λίγο
Και δεν είναι η ανάγκη για κορμί
Ούτε για συγκινήσεις
Όχι πια απρόσωποι έρωτες
- Χρόνια μετά; -
Όχι πια αοριστίες
Η αλήθεια είναι πως σε ζητώ
Και τώρα
Στη νέα μου ζωή
Πέντε το ξημέρωμα
Σε θέλω μαζί μου.

Nostalgia

Me pianei nostalgia otan thumamai autous pou agapousa kapote
kapote htan h kardia mou anoixth kai twra svhnoun san hliovasilemata autoi mesa mou

Duskolo na 'sai eklektikos.
H kardia sou de xwraei olon ton kosmo.

Me pianei nostalgia tetoies wres...
Thumwnw pou den mporw n' agaphsw pali, thumwnw, grafw, apelpizomai
ki ustera swpainw.

To s' agapw mou metraei pio polu etsi.






[Sugnwmh gia t agglika - to pc pou kathomai twra dn exei ellhnikh grafh!]

Αύγουστος ‘09

Τα τραγούδια μου δεν ακούστηκαν ποτέ
Τα κράτησα μέσα μου τα είπα στ’ αγέννητα παιδιά μου
Η κιθάρα μου δε μίλησε, σκονίστηκε εγκαταλειμμένη
Και η καρδιά μου γέρασε πια

Από μικρή φοβόμουν τα φίδια.
Κι όμως τώρα τ’ αναζητώ
Διαλέγω να καθίσω όχι στις στάχτες
-εκεί τα φίδια εκλείπουν-
παρά εκεί που το πράσινο θεριεύει

Καλύτερα να με πιουν τα φίδια
Παρά να γίνω στάχτη κι εγώ.

Και στέκομαι εκεί

Ποιος ξέρει γιατί δεν μπήκα ποτέ μέσα
Ίσως απλώς είδα το δωμάτιο και δε μ’ άρεσε
Είμαι λίγο απαιτητική στη διακόσμηση μετά από τόσα ταξίδια
Ίσως μετάνιωσα
Δεν είναι πια καλοκαίρι στην καρδιά μου, ξέρεις
Όταν φύγει το νέο έρχεται χειμώνας
Ίσως τα βήματα που μου αναλογούν στη ζωή δε σε συμπεριλάμβαναν τελικά
Ίσως βαρέθηκα κι εγώ –συμβαίνει σ’ όλους τελευταία
Ίσως το ίσως δε χρειάζεται
Όταν η βροχή πέφτει εξάλλου κανείς δεν έχει χρόνο για επισκέψεις σε άγνωστα
κρεβάτια.

Το λίγο μέσα μου

Σκοτείνιασε πάλι νωρίς και μπαίνει ψύχρα
Λίγα τα μάτια να με φωτίσουν, λιγότερα τα θερμοφόρα χέρια
Όσο μεγαλώνω λιγότερο ταιριάζω σε αγκαλιές
Λιγότερο το σκοτάδι μ’ απωθεί

Και ιδού το δίλημμα:
Να βουλιάξεις σε σένα ή να ζήσεις ανταποδοτικά
σ’ ένα κόσμο που σε μπερδεύει;

Οι ρίμες μου λίγες πια για σένα
Μικρέ μου έρωτα θλιμμένε
Λίγη ίσως κι εγώ και τα δεινά μου
Αν μπορούσα να κλείσω τα μάτια και να σε φανταστώ απ’ την αρχή
Ίσως να μη με διάλεγα δίπλα σου
Λίγος ο έρωτας σε τόσο λίγους καιρούς.

Kλειδί

Τι χαρά ν’ ανήκεις τις χειμωνιάτικες νύχτες και να ερωτεύεσαι τις καλοκαιρινές
Κι εγώ κόλλησα ανάμεσα φθινόπωρο χειμώνα
Υβριδιακά ζω στην πόλη των ανέμων
Προσγειώνομαι μετά από δέκα φιλιά κι αναμένω
Κλείσε μου τα μάτια κι άγγιξέ με με τα χείλη σου
Δέσε μου τα χέρια κι άσε με κλεισμένη σ’ ένα δωμάτιο για χρόνια
Δάγκωσε τον πόνο μου και καν’ τον δικό σου, βασιλιά
Κατέβασέ με απ’ το θρόνο σου να γίνω πάλι σκλάβα
Κάνε κάτι άλλο επιτέλους
Παρά να μ’ αγαπάς τετριμμένα..

Summertime

Στα σκοτεινά συρτάρια του μυαλού μου κρύβω εσένα

Όπως σε έφτιαξα εγώ και σ’ ονειρεύομαι

Όταν ο κόσμος σκουραίνει

Και το ποτό δε με πιάνει

Είσαι εκεί όπως σε θέλησα και με βολεύεις

Στο μυαλό μου απαντάς στα μηνύματα κι έρχεσαι πριν καν στο ζητήσω

Δε βγάζει τοξικά αέρια το στόμα σου και μιλάς ειλικρινά

Λες αυτά που θέλω ν’ ακούσω, με κάνεις γυναίκα

Κάπως έτσι περνάω την ώρα μου τα καλοκαίρια

όταν μ’ αφήνεις.

Songs of love and death

Εκτός απ' όσα άφησα πίσω μου ας γυρίσω να κοιτάξω όσα μ' αφήνουν κι αυτά
κρίμα στη νιότη και στη ζωή μου, κρίμα στα μάτια που κοιτάνε και τρυπούν την ψυχή
κρίμα στο τώρα που τ' αφήσαμε ασύστολα να γίνει πριν
κρίμα στο πλοίο που έφυγε και πήρε και μένα μαζί του
κρίμα στη χάρη σου που δεν τη βλέπεις
κρίμα στο καλοκαίρι που έφυγε χωρίς να παρανομήσουμε

Κι έρχεται γρήγορα χειμώνας...

Απολογισμοί

Μπορώ να βουτήξω λίγο τα πόδια μου στη μεγαλοσύνη σου;
Γιατί δε τη φοβάμαι πλέον, όχι κύριος
Δώσε μου ένα κάτι ρε μπαγάσα να μάθω
Να μπω λίγο παραπάνω ν’ αξιωθώ από σκουλήκι να γίνω σαύρα
Κι αν δε μου δώσεις πώς θα ζήσω ολομόναχη ρε;
Δε μου αρκεί ο εαυτός μου σ’ αυτή την άχαρη πόλη
Όλα γκρι είναι, πώς να χρωματιστώ εγώ;
Έλα εσύ, πρίγκιπα μεθυσμένε,
Άνοιξε τις πύλες των χρωμάτων να μπει λίγο κόκκινο στη ζωή μου
Ταρακούνα τα όλα να ξυπνήσεις το σύστημα της οξύννοιας
-χρόνια ξεχασμένο σύστημα, ομολογώ-

Τι παράλογα ποιήματα σε μια παράλογη νύχτα.