Αύγουστος ‘09

Τα τραγούδια μου δεν ακούστηκαν ποτέ
Τα κράτησα μέσα μου τα είπα στ’ αγέννητα παιδιά μου
Η κιθάρα μου δε μίλησε, σκονίστηκε εγκαταλειμμένη
Και η καρδιά μου γέρασε πια

Από μικρή φοβόμουν τα φίδια.
Κι όμως τώρα τ’ αναζητώ
Διαλέγω να καθίσω όχι στις στάχτες
-εκεί τα φίδια εκλείπουν-
παρά εκεί που το πράσινο θεριεύει

Καλύτερα να με πιουν τα φίδια
Παρά να γίνω στάχτη κι εγώ.

Και στέκομαι εκεί

Ποιος ξέρει γιατί δεν μπήκα ποτέ μέσα
Ίσως απλώς είδα το δωμάτιο και δε μ’ άρεσε
Είμαι λίγο απαιτητική στη διακόσμηση μετά από τόσα ταξίδια
Ίσως μετάνιωσα
Δεν είναι πια καλοκαίρι στην καρδιά μου, ξέρεις
Όταν φύγει το νέο έρχεται χειμώνας
Ίσως τα βήματα που μου αναλογούν στη ζωή δε σε συμπεριλάμβαναν τελικά
Ίσως βαρέθηκα κι εγώ –συμβαίνει σ’ όλους τελευταία
Ίσως το ίσως δε χρειάζεται
Όταν η βροχή πέφτει εξάλλου κανείς δεν έχει χρόνο για επισκέψεις σε άγνωστα
κρεβάτια.

Το λίγο μέσα μου

Σκοτείνιασε πάλι νωρίς και μπαίνει ψύχρα
Λίγα τα μάτια να με φωτίσουν, λιγότερα τα θερμοφόρα χέρια
Όσο μεγαλώνω λιγότερο ταιριάζω σε αγκαλιές
Λιγότερο το σκοτάδι μ’ απωθεί

Και ιδού το δίλημμα:
Να βουλιάξεις σε σένα ή να ζήσεις ανταποδοτικά
σ’ ένα κόσμο που σε μπερδεύει;

Οι ρίμες μου λίγες πια για σένα
Μικρέ μου έρωτα θλιμμένε
Λίγη ίσως κι εγώ και τα δεινά μου
Αν μπορούσα να κλείσω τα μάτια και να σε φανταστώ απ’ την αρχή
Ίσως να μη με διάλεγα δίπλα σου
Λίγος ο έρωτας σε τόσο λίγους καιρούς.

Kλειδί

Τι χαρά ν’ ανήκεις τις χειμωνιάτικες νύχτες και να ερωτεύεσαι τις καλοκαιρινές
Κι εγώ κόλλησα ανάμεσα φθινόπωρο χειμώνα
Υβριδιακά ζω στην πόλη των ανέμων
Προσγειώνομαι μετά από δέκα φιλιά κι αναμένω
Κλείσε μου τα μάτια κι άγγιξέ με με τα χείλη σου
Δέσε μου τα χέρια κι άσε με κλεισμένη σ’ ένα δωμάτιο για χρόνια
Δάγκωσε τον πόνο μου και καν’ τον δικό σου, βασιλιά
Κατέβασέ με απ’ το θρόνο σου να γίνω πάλι σκλάβα
Κάνε κάτι άλλο επιτέλους
Παρά να μ’ αγαπάς τετριμμένα..

Summertime

Στα σκοτεινά συρτάρια του μυαλού μου κρύβω εσένα

Όπως σε έφτιαξα εγώ και σ’ ονειρεύομαι

Όταν ο κόσμος σκουραίνει

Και το ποτό δε με πιάνει

Είσαι εκεί όπως σε θέλησα και με βολεύεις

Στο μυαλό μου απαντάς στα μηνύματα κι έρχεσαι πριν καν στο ζητήσω

Δε βγάζει τοξικά αέρια το στόμα σου και μιλάς ειλικρινά

Λες αυτά που θέλω ν’ ακούσω, με κάνεις γυναίκα

Κάπως έτσι περνάω την ώρα μου τα καλοκαίρια

όταν μ’ αφήνεις.

Songs of love and death

Εκτός απ' όσα άφησα πίσω μου ας γυρίσω να κοιτάξω όσα μ' αφήνουν κι αυτά
κρίμα στη νιότη και στη ζωή μου, κρίμα στα μάτια που κοιτάνε και τρυπούν την ψυχή
κρίμα στο τώρα που τ' αφήσαμε ασύστολα να γίνει πριν
κρίμα στο πλοίο που έφυγε και πήρε και μένα μαζί του
κρίμα στη χάρη σου που δεν τη βλέπεις
κρίμα στο καλοκαίρι που έφυγε χωρίς να παρανομήσουμε

Κι έρχεται γρήγορα χειμώνας...

Απολογισμοί

Μπορώ να βουτήξω λίγο τα πόδια μου στη μεγαλοσύνη σου;
Γιατί δε τη φοβάμαι πλέον, όχι κύριος
Δώσε μου ένα κάτι ρε μπαγάσα να μάθω
Να μπω λίγο παραπάνω ν’ αξιωθώ από σκουλήκι να γίνω σαύρα
Κι αν δε μου δώσεις πώς θα ζήσω ολομόναχη ρε;
Δε μου αρκεί ο εαυτός μου σ’ αυτή την άχαρη πόλη
Όλα γκρι είναι, πώς να χρωματιστώ εγώ;
Έλα εσύ, πρίγκιπα μεθυσμένε,
Άνοιξε τις πύλες των χρωμάτων να μπει λίγο κόκκινο στη ζωή μου
Ταρακούνα τα όλα να ξυπνήσεις το σύστημα της οξύννοιας
-χρόνια ξεχασμένο σύστημα, ομολογώ-

Τι παράλογα ποιήματα σε μια παράλογη νύχτα.

Κάπου πέρα από το ουράνιο τόξο

Θα υπάρξουν και για μας στιγμές ησυχίας
Στιγμές σιωπής
Θα υπάρξουν αστέρια, κιθάρες, παραλίες, κλισέ σκηνές
Σκηνές ευδαιμονίας
Κάποια μέρα που θα είμαστε έτοιμοι γι’ αυτές, θα έρθουν

Μέχρι τη μέρα εκείνη, να με κοιτάς στα μάτια
Δε θα ‘ναι κάθε μέρα όνειρο, κάθε νύχτα φωτεινή σα μέρα
Θα ‘ρθουν στιγμές που θα φοβάμαι, στιγμές που θα ‘σαι πολύ για μένα δυνατός
Θα ‘ρθουν στιγμές σκοτεινές, στεγνές, καθημερινές
Κι αν φοβάμαι, θα ‘ναι για σένα να ξέρεις

Μέχρι τη μέρα εκείνη που θα βρούμε το δρόμο για το ουράνιο τόξο
Να με κρατάς
Μη με αφήσεις απ’ τα μάτια σου γιατί γλυστράω εύκολα
Μη με αφήσεις απ’ τα χέρια σου γιατί εξαφανίζομαι συχνά
Κράτα με κι εγώ θα σε πιστεύω
Ακόμα κι αν, όπως νομίζω, μου κλέψεις το όνειρο.

Σωκράτης

Σήμερα υπάρχω για να γράφω
Γύρισαν πάλι οι μέρες τις αντιξοότητας
Και των παράξενων λέξεων
Για να καλύψουν τη θλίψη που με τρώει

Ένα κενό καινό
Μέσα από ένα γεμάτο πρωί και το συνηθισμένο κουρασμένο απόγευμα
Τι περίμενες, Κυριακή και σήμερα
Θα έλεγε κανείς πως επαναλαμβάνομαι

Τι άλλο μου μένει να κάνω εξάλλου;
Περνώντας την κάθε μέρα στωικά
Υπομένοντας για τον ανώτατο σκοπό
-να ζήσω- -έτσι λέω, έτσι μου μάθανε να λέω δηλαδή-
Χάνοντας κερδίζοντας ψάχνοντας χάνοντας πάλι

Γιατί αλήθεια τι θα έκανα
Χωρίς να περίμενα;

Αριστοτελης

Κάποτε όλοι με θαυμάζανε
Για το ρυθμό των λέξεων μου, για την αρμονία τους
Όταν όλα ήταν λαμπερά τα μάτια μου εξίσου
Τώρα τα μάτια μου λένε «φτάνει»
Λένε «περπάτησα αρκετά»
Λένε «τώρα θέλω να πετάξω»

Και οι λέξεις μου πια δυσοίωνες
Δύσκολες, εγώ η ίδια δεν τις καταλαβαίνω
Και η μουσική μου ασυνάρτητη
Και τα χέρια μου βαριά

Και τώρα κανείς δε με θαυμάζει.