Κάπου πέρα από το ουράνιο τόξο

Θα υπάρξουν και για μας στιγμές ησυχίας
Στιγμές σιωπής
Θα υπάρξουν αστέρια, κιθάρες, παραλίες, κλισέ σκηνές
Σκηνές ευδαιμονίας
Κάποια μέρα που θα είμαστε έτοιμοι γι’ αυτές, θα έρθουν

Μέχρι τη μέρα εκείνη, να με κοιτάς στα μάτια
Δε θα ‘ναι κάθε μέρα όνειρο, κάθε νύχτα φωτεινή σα μέρα
Θα ‘ρθουν στιγμές που θα φοβάμαι, στιγμές που θα ‘σαι πολύ για μένα δυνατός
Θα ‘ρθουν στιγμές σκοτεινές, στεγνές, καθημερινές
Κι αν φοβάμαι, θα ‘ναι για σένα να ξέρεις

Μέχρι τη μέρα εκείνη που θα βρούμε το δρόμο για το ουράνιο τόξο
Να με κρατάς
Μη με αφήσεις απ’ τα μάτια σου γιατί γλυστράω εύκολα
Μη με αφήσεις απ’ τα χέρια σου γιατί εξαφανίζομαι συχνά
Κράτα με κι εγώ θα σε πιστεύω
Ακόμα κι αν, όπως νομίζω, μου κλέψεις το όνειρο.

Σωκράτης

Σήμερα υπάρχω για να γράφω
Γύρισαν πάλι οι μέρες τις αντιξοότητας
Και των παράξενων λέξεων
Για να καλύψουν τη θλίψη που με τρώει

Ένα κενό καινό
Μέσα από ένα γεμάτο πρωί και το συνηθισμένο κουρασμένο απόγευμα
Τι περίμενες, Κυριακή και σήμερα
Θα έλεγε κανείς πως επαναλαμβάνομαι

Τι άλλο μου μένει να κάνω εξάλλου;
Περνώντας την κάθε μέρα στωικά
Υπομένοντας για τον ανώτατο σκοπό
-να ζήσω- -έτσι λέω, έτσι μου μάθανε να λέω δηλαδή-
Χάνοντας κερδίζοντας ψάχνοντας χάνοντας πάλι

Γιατί αλήθεια τι θα έκανα
Χωρίς να περίμενα;

Αριστοτελης

Κάποτε όλοι με θαυμάζανε
Για το ρυθμό των λέξεων μου, για την αρμονία τους
Όταν όλα ήταν λαμπερά τα μάτια μου εξίσου
Τώρα τα μάτια μου λένε «φτάνει»
Λένε «περπάτησα αρκετά»
Λένε «τώρα θέλω να πετάξω»

Και οι λέξεις μου πια δυσοίωνες
Δύσκολες, εγώ η ίδια δεν τις καταλαβαίνω
Και η μουσική μου ασυνάρτητη
Και τα χέρια μου βαριά

Και τώρα κανείς δε με θαυμάζει.

Δε γραφω για να αρεσει

Πώς το βάζο με τα λουλούδια στέκει ακίνητο;
Έτσι.
Το χαζεύεις και σ’ αρέσει, δε δίνεις περισσότερη σημασία
Λουλούδια είναι, τι παραπάνω να σου πουν
Έτσι. Καλά κάνεις.

Βάζο είναι.
Λουλούδια έχει.

Έτσι κι εγώ.
Θυληκό είμαι, χείλη έχω
Κι άλλα πολλά τινά
Τι παραπάνω μπορεί να σου πω, σωστά;
Έτσι. Καλά κάνεις.

Κι όταν δεις τα λόγια μου στους τοίχους σου
-θα σαι πια μεγάλος και τρανός, χοντρός και πλούσιος,
Εσύ θα διασκεδάζεις στα κότερα κι εγώ στους δρόμους-
Όταν δεις το αίμα μου στους δρόμους σου
Όταν η πετριά μου σε πάρει στο κεφάλι
Τότε για πες μου, είναι μόνο τα χείλη μου που χρησιμεύουν;

Πατερας

Μη σκέφτεσαι
Δούλεψε, μια μηχανή είσαι
Φάε κοιμήσου γάμα αγόρασε
Ξύπνα με μαύρους κύκλους και ψυχολογικά
Βρίσε τα παιδιά σου
Αγόρασε πάρε τηλέφωνο τη γκόμενα
Φίλα τη γυναίκα σου χωρίς τύψεις μετά
Μάθε στα παιδιά σου τι σημαίνει αγάπη
Τι σημαίνει υπευθυνότητα
Τι πρέπει να επιθυμούν

Κι αν μια μέρα εσύ επιθυμήσεις κάτι
Κάτι διαφορετικό από την ωδύνη του ανώδυνου
Πάρε το τζιπ σου, πατέρα
Τρέχα στην αττική οδό με χίλια
Και, αφού μου αφήσεις τους δίσκους σου κληρονομιά,
Καρφώσου σ’ ένα στύλο της ΔΕΗ.

Πως και γιατι

Τις ώρες που φοβάμαι και απ’ το φόβο βρίζω
Και κουρνιάζω και κουλουριάζομαι
Έντομο γίνομαι, κατσαρίδα
Και δε γουστάρω να κάνεις λάθη
Τίποτα να μην κάνεις
Απλά να χαίρεσαι με τα δικά μου
Τότε μην κάτσεις πολύ

Λίγο μονάχα
Έτσι για να πεις πως έκανες μια καλή πράξη
Κι έπειτα δικαιολόγησε την ανικανότητά σου
Δεν πειράζει. Αν δεν είχες φύγει και σήμερα
Πώς θα έγραφα για σένα;

Sαδiσmos

Καταραμένη ποιήτρια θα γίνω μια μέρα
Να γράφω και να κλαίω όταν γελάω
Θα πίνω τα πιο απαγορευμένα αψέντια
Σε καταγώγια θα ζω
Χωρίς ν’ ελπίζω για αλλαγή θα μεθάω
Χωρίς να ερωτεύομαι θα αγαπώ

Και, μια νύχτα,
Όταν το όπιο ζαλίσει το μυαλό μου
Την αλήθεια την ως τώρα κρυμμένη θα ομολογήσω
Ότι δεν άξιζε το σώμα μου να δώσω
Για να καλύψω την ανάγκη για ψυχή.

Κυριακη πρωι

Σήμερα μπορώ να γράψω θλιμμένα
Έτσι, όπως σ’ αρέσει να με ακούς
Γιατί δε φταίνε μόνο τα σύννεφα που μου θολώσαν την ψυχή
Φταίει και η αλμύρα του Σαββάτου
Χτες, χτες τα είχα όλα
Είχα βροχή, είχα φιλί, είχα τα μάτια
Και δάκρυα απ’ τα μάτια μου
Αλμυρά

Σήμερα κυκλοφορώ στο σπίτι θλιμμένη
Θλιμμένα ρούχα φοράω
Και θλιμμένα τραγούδια τραγουδώ
Γιατί θλιμμένα σ’ άφησα – έπρεπε να φύγουμε μαζί γι’ άλλα μέρη –
Θλιμμένο σ’ άφησα
Θλιμμένα να απομακρύνεσαι.

Tear-stained letter

Άσε με να γράψω ένα γράμμα
Να τα βγάλω όλα από μέσα μου
Να τους πω πως το σπίτι δε με χωράει
Πως δε γουστάρω πλέον να περιμένω να ζήσω
Άσε με να γράψω γιατί φωνή φαίνεται δεν έχω

Γιατί νιώθω αλήθεια
Σαν να κλείνουν τα μάτια μου συνεχώς
Το σώμα μου πρέπει να γεμίζω ξένες ουσίες
Για να μη νιώθω τη δική μου
Στο φουλ πρέπει να δυναμώνω τη μουσική
Για να μην ακούω τις φωνές στο κεφάλι μου
Και μια άλλη πρέπει να γίνομαι –μονάχα για να αντέξω–
Για να μην είμαι εγώ!

Πηγαινε - ελα

I’m on your side when times get rough
and friends just can’t be found
like a bridge over troubled
I will lay me down.

Ναι ξέρω αγάπη και τα τοιάυτα
Έχω γνώση καλή
Αλλά το σαράκι που με καίει
Δεν είναι η θέληση για «δούναι»
Ούτε η ανάγκη για «λαβείν»
Είναι απλή
Αγνή
Καθαρή
Επιθυμία
Για κάτι άλλο
-και για τα φιλιά του, βεβαίως-
Για κάτι άλλο πέρα από το συνεχές
Πήγαινε-έλα, πήγαινε-έλα.