Ηλύσια πεδία

Είναι Σάββατο και πρέπει να φτιάξω ιστορίες

Φόρεσα το κόκκινο φουστάνι της Πολυδούρη

Και βγήκα να πείσω πως δε διαλύομαι μέσα έξω νύχτα μέρα

Κόκκινο κραγιόν

Να ‘ναι δυσκολοκατάχτητα τα φιλιά, να ‘ναι γεμάτα αίμα

Κι εκείνα τα ψηλά τακούνια που με χτυπάνε στις φτέρνες

Να εξυψώνεται πρέπει μια γυναίκα. Να κοιτά αφ’ υψηλού

Κι είναι τα τακούνια αυτά που με σκόνταψαν στη διαδρομή

Γιατί είμαι όλη όλα μου τα Σάββατα

Όλη το χρώμα κόκκινο

Ολόκληρη φτέρνες αχίλλειοι χτυπημένες

Ένα τέταρτο αιώνος

Μία γυναίκα μεγαλώνει σε πείσμα του ημερολογίου
κόντρα στον καιρό κόντρα στις άσπρες τρίχες
μεγαλώνει σε μια νύχτα και μικραίνει μ' ένα ερωτευμένο πρωινό
εν ολίγοις, ο χρόνος καμπυλώνεται γύρω από το στήθος της
εγκλωβίζεται στη λεκάνη της και τυλίγεται απ' τη γλώσσα της

Σε κάτι απέλπιδα ποτήρια κρασιού συνοδεία νυκτός
- συν πέντε χρόνια -
σε κάτι δύσκολα "αντίο" που πέταξε φεύγοντας τρομαγμένη
σε όλα τα "μένω" τα αντρίκια τα ενστικτώδη
συμπερασματικά:
μια γυναίκα μεγαλώνει
όταν η καρδιά της σπάει
ολοένα και συχνότερα,
πιο απαλά
κι από ένα χάδι.

Επετειακά

Καλησπέρα, ενοχλώ, δε θα κάτσω, μην τραβήξεις την καρέκλα

Πέρασα να πω «καλή χρονιά» κι ας παντρεύεσαι φέτος

Πως γράφω πάλι, ποτέ όπως τότε,

Αγνόησέ με, πονάω μονάχα λίγο –πολύ ήθελα να πω, αλλά ξέρεις πώς είμαι μ’ αυτά-

Γνώρισα κάποιον που μιλάει όπως εσύ

Κι εγώ θέλω ακόμα να γίνω το κατοικίδιό σου

Όταν σε πιάνουν τα σαδιστικά σου να βγάζεις τα νύχια μου

Να με ματώνεις στ’ αλήθεια, γιατί τις άλλες

Τις πληγές

-όσο κι αν προσπάθησα-

Δεν ξέρω πώς

Να τις γιάνω. 

Κεχριμπάρι και τιρκουάζ

Διάβασε

Όλες τις λέξεις μου, όλα τα σύμφωνα και τα ασύμφωνά μου

Φωταγωγός κι απρόσκλητος κατακτητής, χιλιοπροσδοκημένος

Μίλησε με τις γλώσσες των αγγέλων μέσα στο σώμα μου

Σήμερα μου χαρίζει βότσαλα και ανάσες των λύκων

Τον λέω Κύριό μου, γιατί είναι διάφανος ως ο Θεός.

Ο θεατής

Είδες το θαύμα να ξεδιπλώνεται μπροστά σου

Το πιο πρωτόγονο απ’ όλα.

Χαμογελούσες, θυμάμαι, γιατί ήμουν όμορφη

Και λάμπανε τα μάτια μου απ’ την πρώτη ώρα που σε κοίταξα

Χαμογελούσες ακόμα, όταν έφευγα

Φαίνεται στα θαύματα μόνο παρατηρητές αρμόζουν.

Το σωστό κουτί

Ήθελα να σου γράψω ένα γράμμα απόψε

να σου πω ''δες πως μεγάλωσε το δωμάτιο

τώρα χωράει και τους τρεις μας''

να σου εσωκλείσω και μια φωτογραφία μου με το καινούριο μου τριαντάφυλλο

-είναι τόσο κίτρινο και τόσο μισερό-

να δαγκώσω το φάκελο, να σε πονέσω αποστασιοποιημένη

να χορεύω στο δρόμο μέχρι το ταχυδρομείο και να φιλήσω στο στόμα τον ταχυδρόμο.

Ύστερα θυμήθηκα 

πως αρχειοθετήθηκα πια ξεχασμένη

σ' ένα κουτί με τα ''έκανα λάθος'' σου

κι έτσι, το αποψινό μου γράμμα κατέληξε

στο κουτί με τα ''το μόνο σωστό'' μου.

Δίκοπη Ζωή

Στα πιο απόκρημνα πηγάδια που έριξες τη νιότη σου

βρήκες και μου 'πιασες πρωτόλεια δώρα καλωσορίσματος

και κατάκτησης

Έφερες

το πιο βαθύ μελάνι

να χαράξει τα όρια απ' τις ρωγμές μου

Έψαξες 

με την πιο αδιάλλακτη γόμα

να ξεγράψεις κάθε ποίημα που θα 'γραφα για σένα

Αλλά υπάρχω

και θα υπάρξω ενδοξότερη

ένα βήμα πιο κοντά στην πτώση που έψαξα

ένα φιλί πιο γρήγορα στην απογείωση

με γνώση και προσήλωση

και δημιουργικότερη

απόγνωση.

Έαρ ΙΙ

Πέρασες από μέσα μου
και τώρα
κυοφορώ τα πρωινά μας ψιθυρίσματά

Φίλα με κι απόψε
κάθε βράδυ μακριά σου είναι μια γέννα και μια αποβολή.

Έαρ

Εγώ κι εσύ - δηλαδή, εμείς -
φτιάξαμε με γύρη απ' τα κυκλάμινα που ξάπλωσες στο κρεβάτι
και με άχνη απ' τα ξημερώματα που κοιτάξαμε σφιγμένοι
το πιο βαθύ λίπασμα για τις πιο δυνατές μας ρίζες
τώρα,
ζαλισμένη από το θαύμα,
μας παρατηρώ να καρποφορούμε.

Συνταγές απουσίας

Μαγειρεύω

και οι μερίδες πάντα βγαίνουν λειψές

-πολύ για έναν, λίγο για δύο-.

Έτσι

Μαθαίνω για την απουσία

μαγειρεύω σαν να ήσουν εδώ

κι όμως δεν είσαι.

Νεκροψία

Η αγάπη μου είναι ποταμός και χείμαρρος
κι εσύ τη χτιζεις -άθραυστο δεδομένο- την κάνεις φράγμα
Η αγάπη μου είναι νεογέννητος άνθρωπος
κι εσύ η τρικλοποδιά στα πρώτα βήματά του
Την αγάπη μου δε θα τη δεις να χορεύει μπροστά σου ολόγυμνη
θα τη διχοτομήσεις και θα την ταριχεύσεις μόνο.

Μελέτησε, σε παρακαλώ, τη νεκροψία μου, σα φύγω.

Είμαι γεμάτη παραληρήματα για σένα

Σεισμογράφησες το μέσα μου
κι έτσι έχω μόνο τομές κι ασυνέχειες να σου χαρίσω.
Αν φύγω, ποια θα 'ναι η μουσική στη μουσική σου;
Αν φύγεις, ποιος θα εξορύξει τα ποιήματά μου;

Είμαι γεμάτη παραληρήματα για σένα
είσαι γεμάτος φως.

Under the pressure

Σε ρωτάω να μου πεις πού είναι τα χέρια σου
και σβήνω τ' αποτυπώματά τους με τα δικά μου
έτσι
καθαρίζω από σένα
έτσι
σε βάζω στο κρεβάτι μου.

Προς το παρόν

Αγαπώ τους λοβούς σου
σαν αποθηκευμένες νότες
ανέβηκα απόψε στο κρεββάτι όσο κοιμόσουν και τους έκλεψα
και τώρα
δε θα μ' ακούσεις να φωνάζω "φύγε"
δε θα μ' ακούς να σου ζητώ να μείνεις
μη μ' ακούς. Δεν ξέρω τι λέω.

Βάλε μουσική.

Επιστροφές reloaded

Όλη η ζωή μας
αεροδρόμια διαβατήρια τσεκ ιν της τελευταίας στιγμής
αποχαιρετισμοί κλεφτά τσιγάρα ξενύχτια στην αναμονή
κι ύστερα που έφτασα, μετρό

και έφυγα, για λίγο
πρόσφυγες μακριά απ' τον καιρό, για λίγο
μετανάστες μακριά απ' την αλήθεια
η απουσία -η απουσία- ο αποχωρισμός
πόσο στερήθηκα ένα πρωινό κοντά σου
Γιορτές και Αύγουστο και αντίο τώρα
ψύξη κι απόψυξη συναισθημάτων
-να προσέξεις μόνο μη χαλάσουν-
δεν είμαστε μεις για να 'μαστε μαζί.
Κι ούτε μας βγαίνουν τα ψιλά για το υπέρβαρο.

Σοκολάτα

Εγώ 

είμαι απ' αυτές που σιχαίνονται τις τσόντες. Στους πορνοστάρ είδα μόνο τα άσχημα σεντόνια.

Παρακολούθησα το σώμα μου από ετών εννέα. 

Λίγα αλλάξανε, κι αυτά με το ζόρι.

Στα προκρούστεια κρεβάτια κρεμάστηκα απ' το σεντόνι 

ήταν Σάββατο. Συν δύο άσπρες τρίχες.

Εγώ

αναστατώνομαι μονάχα με τα δάκρυά σου.

Γι' αυτό, σε παρακαλώ, να κλαις πιο συχνά μπροστά μου. 

Είναι αφροδισιακό.

Κάλαντα

Όταν πείνασες

Βούτηξα τα δάχτυλά μου στα δαμάσκηνα

Και η γεύση τους

Μπλέχτηκε στους αδένες σου και κάτω απ’ τα γόνατά σου

Τα χέρια μου μυρίζουν δαμάσκηνο ακόμα

Να μου θυμίζουν τα κλεμμένα δάχτυλα. 

Εκκρεμότητες

Να σε κρεμάσω

από τις φτέρνες

έξω απ' το παράθυρό μου

να σε βαφτίσω με κενό

Να με κρεμάσεις 

στο λαιμό σου σα θηλιά

κάθε πρωί με τον καφέ σου 

να με σφίγγεις

Ή θα βουλιάξουμε

ή θ' αναδυθούμε. 

Ας μην επιπλέουμε πια.

Συνδιαχείριση

Το ξέρω, σύντροφε
τα ποιήματά μου κανείς δεν τα καταλαβαίνει
- ούτε καν εσύ -
κι όμως εγώ
ήθελα μονάχα να δώσω φωνή σε κάθε στάλα
να περιγράψω την πρώτη βροχή σαν απάρνηση
και σα διαγραφή εκείνου του καλοκαιριού
να πλάσω τη ζωή στα χέρια μου
να σε ταΐσω στο στόμα
μη σωπαίνεις. Τώρα είμαστε δύο.

Παράγγελμα

μου είπες "Γράψε!"
κι είναι δυο μέρες που το σκέφτομαι.

Ανοίγω τα λεξικά και τα τινάζω
 - να μπουν τα ουσιώδη στη σειρά, να 'ναι σωστές οι πτώσεις -
εφεσιβάλλω αμετάκλητους αποχωρισμούς
 - από πού έρχονται τα ποιήματα; -
κι όταν οι λέξεις και τα κίνητρα υπεκφεύγουν
κατεβάζω τις καλοκαιρινές μου αναστολές
ντύνομαι θάλασσα
στο Ερέχθειο Κόρη, εν καιρώ Καρυάτις.